• Destek
  • Üye Ol
  • Yazar Girişi
  • Abone Ol
0 553 423 00 17 kibelekulturs@gmail.com
Kibele Kültür Sanat Dergisi | Hayatı Doğuran Sanat  |  Hatice DÖKMEN
  • Hakkımızda
  • Künye
  • Dergiler
  • Galeri
  • E-Dergi
  • Yazılar
    • Edebiyat
      • Şiir
      • Roman
      • Öykü
      • Deneme
      • İnceleme
      • Anlatı
      • Araştırma
    • Kitaplar
      • Kitap İncelemeleri
      • Yeni Çıkanlar
    • Tiyatro
    • Sinema
  • Yazarlar
  • İletişim
  • Üye Ol
No Result
View All Result
  • Hakkımızda
  • Künye
  • Dergiler
  • Galeri
  • E-Dergi
  • Yazılar
    • Edebiyat
      • Şiir
      • Roman
      • Öykü
      • Deneme
      • İnceleme
      • Anlatı
      • Araştırma
    • Kitaplar
      • Kitap İncelemeleri
      • Yeni Çıkanlar
    • Tiyatro
    • Sinema
  • Yazarlar
  • İletişim
  • Üye Ol
No Result
View All Result
Kibele Kültür Sanat Dergisi | Hayatı Doğuran Sanat  |  Hatice DÖKMEN
No Result
View All Result
Home Öykü

Aynada Duran Anı/Canan Tümen

Canan Tümen . Canan Tümen
15 Kasım 2026
. Öykü
0
Aynada Duran Anı/Canan Tümen
0
SHARES
27
VIEWS
Share on FacebookShare on Twitter

Ayakkabıları ayağını acıtmaya başlamıştı. Yürümesi gerekiyordu, merak ediyordu çünkü. Üstelik bu kadar yol gelmişti. Aklında kalan anılar gerçeğe ne kadar yakındı, bilmek istiyordu. Paslanmış bahçe kapısının önünde durdu. Kapının mandalı artık yoktu. Rüzgâr kapıyı bir açıyor bir kapatıyordu. Bahçeden içeri sessizce girdi. Kapıyı çalıp kendisini tanıtacaktı. Yerde bir terlik, bir lastik ayakkabı ve birkaç su bidonu vardı.

Önce parmaklarını büküp çaldı kapıyı. Açan yoktu. Sonra sağ elini yumruk yapıp vurmaya başladı eskimiş, rengi solmuş ahşap gövdeye. Kapı bir süre sonra açıldı. Karşısında orta yaşın üzerinde, başı mavi yazmalı bir kadın duruyordu. Şaşırmış gözlerle bakıyordu ona, biraz da ürkmüştü.

“Kusura bakmayın lütfen. Çok uzaklardan geldim ben. Bu evde doğdum, çocukluğum bu evde bu bahçede geçti. Biraz dolaşabilir miyim, diye soracaktım size. İsmim Emir.”

Kadın bu takım elbiseli, diksiyonu çok güzel olan gence bakıyordu. Şaşkınlığı biraz azalmıştı. Endişesini fark eden Emir: “Ah, ben neden bu kıyafetleyim açıklayayım. İlkokul arkadaşımın düğünü vardı kasabada. Ben de yıllar sonra hazır gelmişken köye, bir ziyarette bulunayım dedim.”

“Tabii oğlum. Dolaşabilirsin bahçeyi. Arkadaki çardağı yeniledik. Hadi sen gidip bak.”

“Adınızı öğrenebilir miyim acaba?”

“Emine benim adım. Süt nine derler bana. Fakat sen Emine teyze diyebilirsin istersen.”

Emir gülümseyip evin yan tarafından arka bahçeye yönelmişti. Ağaçlar büyümüşler, hatta çoğalmışlardı. Dalları o kadar uzamıştı ki yürürken başını eğmek zorunda kalıyordu. Uzun boyu da buna bir etkendi tabii.

Bahçe bakımsız kalmıştı. Dört bir yanda yabani otlar vardı. Duvarların tuğlaları yerlerinde duruyordu ama yer yer çatlamışlardı. Teyze demek ki tek başına diye düşünmüştü Emir. Bir yardım edeni, yol göstereni olsaydı ne güzel bir bahçesi olurdu.

Dut ağacı yerinde duruyordu. Yutkunmuştu Emir. Okuldan geldikten sonra üzerini bile değiştirmeden bu ağaçta bulurdu kendini. Bir süre sonra kuşlar da ona alışmış kaçmaz olmuşlardı. Dallarda birlikte dururlardı. Annesinin ona beşinci seslenişine kadar.

Arkadaşlarını hatırladı. Her yıl biri taşınıp gidiyordu köyden. Onlar da gitmişlerdi bir süre sonra. Gitmek zorunda kalmışlardı.

Bahçenin tam orta yerinde bakımsızlığa tezat gibi duran ahşabı cilalı bir çardak vardı. Eskiden burada masaları vardı. Üzerini muşambayla örterlerdi yağmur yağdığında. Babası sonradan masanın etrafına dört sırık yerleştirip muşambayı yukarıya sabitlemişti. Kışın da oturup sigarasını içerdi burada. Emir onu odalarının camından saatlerce izlerdi.

Ceviz ağacının etrafında kargalar dolaşıyordu yine. Belki de aynı kargalardı bunlar. Emir bu kuşların kendisini tanımış olabileceklerini düşündü. Hafızalarının çok iyi olduğunu biliyordu.

İkindi ezanı yükseliyordu köyün tek camisinin minaresinden. Emine Hanım mutfakta Emir için bir şeyler hazırlıyordu. Çay demlemişti. Pişi de yapmıştı hemen. Yanına peynir, domates dilimlemişti. Çay demlenirken arka odanın penceresinden Emir’e bakıyordu. Ceketini sandalyeye asmış, gömleğinin kollarını sıvamış etrafta dolanıyordu. Hatmi çiçeklerine dokunuyordu, belki de çocukluğunda da yapıyordu aynı şeyleri diye düşünmüştü Emine Hanım. İçi ısınmıştı bu gence. Hazırladığı tepsiyle arka bahçeye doğru yürürken Emir’in sandalyeye oturmuş olduğunu gördü. Hatırlıyordu o günü. Eşyaları kamyonete yüklenirken de aynı yerde oturuyordu bu genç. Onu duruşundan tanımıştı.

“Ah, ne zahmet ettiniz teyzeciğim. Ellerinize sağlık.”

Emine Hanım tekrar içeri gidip demliği alıp gelmişti. Kendine de çay doldurmuştu. Karşılıklı içiyorlardı şimdi.

“Oğlum hadi soğutma pişileri. Övünmek gibi olmasın çok güzel yaparım. Afiyet bal olsun.”

Gerçekten çok beğenmişti Emir. Tabağındaki her şeyi silip süpürmüştü. Çay da ne iyi gelmişti. Yorgunluğu uçup gitmişti şimdi.

“Hatırlıyorum seni,” diye söze başlamıştı Emine Hanım. “Oğlum taşınacaktı bu eve. Biz komşu köyde oturuyorduk o zamanlar. Sonra onlar birkaç yıl geçince şehre göç ettiler de ben gelip yerleştim bu eve. Sen küçücük bir çocuktun dün gibi aklımda, işte tam burada görmüştüm seni. Bu oturduğun yerde. Dönüp dönüp şu ağaca sarılıyordun.”

Emir o günü hatırlıyordu elbette. Dut ağacıyla vedalaşması çok zor olmuştu. Bakamamıştı kamyonete de. Derin bir keder taşıyordu içinde. Hayatları birkaç ay içinde nasıl da değişmişti.

“Teyzenle tanışmıştık o gün. Nasıl şimdi? Sağlığı sıhhati yerinde mi?”

“Çok şükür gayet iyi teyzeciğim. Biliyorsunuzdur belki, biz şehre taşınmıştık. Hali vakti yerinde bir akrabamız yanına almıştı bizi. Teyzem ve eniştem mutfakta çalışıyorlardı. Babam bahçe işlerini yapıyordu. Kardeşimle bana gündüzleri teyzem bakıyordu okuldan geldiğimizde. Az önce düşündüm de tam yirmi dört yıl olmuş. Zamanın hızını anlamak mümkün değil.”

Gözleri dolmuştu Emine Hanım’ın. Ona annesini soramamıştı elbet. Şehre tedavisi için gittiklerini biliyordu. Sonra da acı haberi almıştı oğlundan. İnsanların şu ağaçlar kadar ömrü yoktu.

“Bugün dönecek misin oğlum? Kalacak yerin var mı? Bak odanda uyuyabilirsin bugün istersen.”

Emir eve girecek gücü kendinde bulamıyordu. Bahçeye baktıkça annesinin çiçeklerini görüyordu. Şu köşede sac böreği yapardı. Sabahları erkenden bahçeyi sulardı. Kışın lastik çizmelerini giyip karları küreyişi geliyordu gözünün önüne. İçi acıyordu. Keşke hiç gelmeseydim, diye düşündü.

“Bu gece muhtarın evinde misafir olacağım teyzeciğim. Yarın da erkenden yollara düşeceğim. Çok sağ olasın, düşünmen yeter.”

Emir oradan ayrılmadan önce bahçede bulduğu bir eldiveni giyip pencereye kadar yükselen yabani otları yolmuştu. Hepsini Emine Hanım’ın getirdiği çuvallara doldurup bahçe kapısına kadar taşımıştı. Belki de buraya bir daha hiç gelmeyeceğini düşünerek son defa bahçeye baktı.

Emir ön bahçedeki çeşmede elini yüzünü yıkarken Emine Hanım aceleyle içeri girmişti. Yıllardır sakladığı metal kutuyu dolabından çıkardı. Yürürken tereddüt ediyordu. Eğer şimdi veremezse, başka hiçbir zaman veremeyebilirdi Emir’e bunu.

“Oğlum, sana bir şey vermek istiyorum. Evin zeminini onarırken bir rabıtanın altında bulmuştu ustalar bunu. Getirip veremedim, belki de bugün için sakladım onca yıl.”

Kutuyu uzatmıştı. Emir üzerinde kırmızı bir kuş resmi olan bu gri kutuyu daha önce gördüğünü hiç hatırlamıyordu. Kutuyu eline aldı, Emine Hanım’la vedalaştı ve muhtarın evine doğru yürümeye başladı. Arabasını okulun bahçesine park etmişti. Yaz mevsiminde oldukları için okul kapalıydı.

Defalarca inip çıktığı basamaklara oturdu. Kutu kucağındaydı. Sımsıkı tutuyordu onu. Üzerindeki kuşun kanat sesini duyar gibi olmuştu.

Kapak sıkışmıştı. Epey uğraştı açarken. Anlaşılan Emine Hanım da yıllardır içine bakmamıştı bu kutunun. Bulduğunda içinde ne var diye açıp bakmıştı büyük olasılıkla ve birilerine teslim etmek için de bekletmişti bunca yıl.

Kutunun arka tarafına sayılar kazınmıştı. Burada yazılan tarihe bakılırsa kutunun annesine de miras kalmış olabileceğini düşündü. Kapağı tırnağını acıtarak açabilmişti. Naftalinli kokusu tıpkı çocukluğundaki gibiydi.

İçinde siyah beyaz fotoğraflar vardı. Bir zamanlar değerli olan bir miktar para, birkaç mektup ve kartpostal, sodalit bir tesbih, kocaman, paslı bir anahtar, sırrı kararmış el aynası, inci bir kolye ve iki adet kararmış yüzük… Kolyeyi yarın kardeşine götürecekti. Mektupları sonra okumaya karar verip kutuyu kapattı.

Kutuyu arabasının bagajına usulca bırakıp kahveye doğru yürümeye başladı. Sol cebinden çıkardığı aynayı bir süre avucunda tutmak istemişti. Kime ait olduğunu biliyordu…

 

Yazıyı nasıl buldunuz?

Oy için yıldıza tıkla!

Ortalama Oy / 5. Oy Sayısı

Oyu yok

We are sorry that this post was not useful for you!

Let us improve this post!

Tell us how we can improve this post?

Paylaşarak destek olabilirsiniz!
Etiketler: #canantumen #öyküoyku
Önceki Yazı

GEÇMİŞİN GÖRÜNMEZ KAFESİ

Sonraki Yazı

İnsanlık Trajedisi

Canan Tümen

Canan Tümen

1982 yılı Kütahya-Emet doğumlu. Evli ve iki çocuk annesi. Yirmi yılı aşkın öğretmenlik yapıyor. Aydın, İzmir, Erzincan, Balıkesir ve Eskişehir illerinde matematik öğretmenliği yaptı. Halen Eskişehir'de yaşamaktadır. Çocukluğundan beri yazmayı çok seviyor. Çeşitli edebiyat yarışmalarında jüri üyeliği yapmış, antolojilerde öyküleri yayınlanmıştır. Öykü ve şiir yarışmalarında ödülleri vardır. Çeşitli edebiyat dergilerinde şiir ve öyküler yazıyor. 2018 yılında yayınlanan "Bir Şiir Bir Öykü" isimli bir kitabı vardır. 2024 temmuzunda yayınlanan öykü kitabı "Duvara Asılan Gülümseme" ile çalışmalarına devam etmektedir. Edebiyatın dışında müzikle ve sanatın çeşitli dallarıyla amatör olarak ilgilenmeyi seviyor. TEMA'ya üyedir.

Sonraki Yazı

İnsanlık Trajedisi

Bir yanıt yazın Yanıtı iptal et

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

No Result
View All Result

Hakkımızda

Kibele Kültür Sanat Logo

Kibele Kültür Sanat

Merhaba sevgili okur.

Mitolojide Tanrıların anası olarak bilinen Tanrıça Kibele’nin anaç, üretken, hayatın devamını sağlayan özelliklerinin uğruna inandık. Ve onun adını kullanıp Kibele Sanat olarak edebiyatta biz de varız dedik. Edindiğimiz misyonla amacımız; bizden önceki kalem ustalarımızın bayrağını, gelecek kuşaklara ulaştırmak. Çünkü edebiyat dünya tarihini içinde barındıran devasa bir ansiklopedidir… Devamını Oku

Arşivler

  • Kasım 2026
  • Ekim 2026
  • Eylül 2026
  • Ağustos 2026
  • Temmuz 2026
  • Haziran 2026
  • Mayıs 2026
  • Nisan 2026
  • Mart 2026
  • Şubat 2026
  • Ocak 2026
  • Aralık 2025
  • Kasım 2025
  • Ekim 2025
  • Eylül 2025
  • Ağustos 2025
  • Temmuz 2025
  • Haziran 2025
  • Mayıs 2025
  • Nisan 2025
  • Mart 2025
  • Şubat 2025
  • Ocak 2025
  • Aralık 2024
  • Kasım 2024
  • Ekim 2024
  • Eylül 2024
  • Ağustos 2024
  • Temmuz 2024
  • Haziran 2024
  • Mayıs 2024
  • Nisan 2024
  • Mart 2024
  • Şubat 2024
  • Aralık 2023
  • Eylül 2023
  • Ağustos 2023
  • Temmuz 2023

Kibele Kültür Sanat Logo

Kategoriler

  • Anlatı
  • Araştırma
  • Deneme
  • Genel
  • Hakkımızda
  • İnceleme
  • Kitap İncelemeleri
  • Masal
  • Öykü
  • Roman
  • Röportaj
  • Şiir
  • Sinema
  • Sizden Gelenler
  • Söyleşi
  • Tiyatro
  • Yeni Çıkanlar

Son Yazılar

  • Gecikmiş Veda.
  • Noel Dilekleri
  • Aralık
  • Gölgelerin Krallığı.
  • Ay Düştü / Galip Uçar

Copyright 2023 - 2025 Haziran K İ B E L E Kültür Sanat Dergisi Limited Şirketi All Right Reserved. Developer by Fedora Bilişim Teknolojileri İnternet Danışmanlık Hizmetleri Basım Yayın Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi. Bu sitede yayınlanan ses, görüntü, yazı içeren bilgi ve belge, hiçbir şekilde kullanılamaz, izinsiz kopyalanamaz. Tüm hakları K İ B E L E Kültür Sanat Dergisi Limited Şirketi'ne aittir.

KİBELE Abone
No Result
View All Result
  • Hakkımızda
  • Künye
  • Dergiler
  • Galeri
  • E-Dergi
  • Yazılar
    • Edebiyat
      • Şiir
      • Roman
      • Öykü
      • Deneme
      • İnceleme
      • Anlatı
      • Araştırma
    • Kitaplar
      • Kitap İncelemeleri
      • Yeni Çıkanlar
    • Tiyatro
    • Sinema
  • Yazarlar
  • İletişim
  • Üye Ol

Copyright 2023 - 2025 Haziran K İ B E L E Kültür Sanat Dergisi Limited Şirketi All Right Reserved. Developer by Fedora Bilişim Teknolojileri İnternet Danışmanlık Hizmetleri Basım Yayın Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi. Bu sitede yayınlanan ses, görüntü, yazı içeren bilgi ve belge, hiçbir şekilde kullanılamaz, izinsiz kopyalanamaz. Tüm hakları K İ B E L E Kültür Sanat Dergisi Limited Şirketi'ne aittir.