Güzel başlamadı ki güzel bitsin.
Ağlayarak başladı maceran;
Ağlayarak bitecek…
Hayat denilen ince çizgi,
Nasıl başladıysa öyle kaybolacak.
Önce gelmek istemiyordun bu ucube yere,
Şimdi de gitmek istemiyorsun.
Ne elindeydi ki bu olsun.
Geldin, bir pencere açıldı.
Uzun uzun baktın o pencereden.
Sonunda anladın gerçeği…
Anlatamadan başkalarına göçüp gideceksin.
Oysa gerçek diye bir şey yok.
Neye inanıyorsan gerçeğin de o.
Tıpkı uzay gibi…
Evren senin yolculuk etmene müsaade ediyor,
Yaşam var mı başka gezegenlerde…
Ama gördüklerini anlatmana izin vermiyor.
Zaman yetmiyor buna…
Ama aslında biliyorsun sen de.
Zaman diye bir şey yok.
Hiç olmadı.
Hiç olmayacak.
Bir tek; “biz” varız…
