Koş küheylan menzil vicdanındır
çocuk ve diri
karanlık çatlar göğsünden önce
ve biter çilen güneş dönünce
seni tutan ne ?
gem dediğin sıska demir
gem kara bir leke zihninde
koş menzil vicdanıdır
Koş küheylan yaşamak yorulmaktır
aramaktan kendini
uzaklaşıp dünyadan yol bulupta içine
bir derenin denizle kucaklaşması gibi
coşkun ve hırpani bir hasretle
öyleki
dünya bir kaybediştir
yolda kalmışlar yurdu
koş yaşamak yorulmaktır
Koş küheylan zaman arınmaktır
kirden ve kinden
temizlenecek yüreğin o lisanı duyunca
ve gök damla damla içerine dolunca
sabır düştü
sabır bir kızıl deniz olmalı
çatlamayı bekleyen taş
koş zaman arınmaktır
Koş küheylan yolun sonu kavuşmaktır
sonsuz ve sahi
bir kuş tüner bahçene göç bitince
kuş zarafet elçisi
kuş ipekten ince
seni ürküten ne
Bu ev senin
bu kucak dökülür merhamet denizine
koş yolun sonu kavuşmaktır
