Sökülen… Sahi ne idi?
Ruh mu ?
Y-oksa bir yıl-an mıydım?
“SENDE”
ÖYLE Mİ?
Mıhlandım. “DİMAĞINDA”
Bir sevemedin ki, beni!
Alay konusu olan gön’ül edaya düştü.
SERDİ. SERPİLDİ!
Yozmalı başım “DUMANLI”
ve işte öyle bir uçurumdan kovul verdin ki, ördüğün bütün “YILANLARLA” serildi.
“KADERİM.”


