Mücella,
Saçların bahar
Bakışların çakmak
Örter bir tutam perçemin
Ufukların semasını
Nefesin sis gibi tanık
Yedigöller gibi nazlıdır gözlerin
Söyle nasıl unuturum seni
Haykırır dağlar
Kirpiklerin titrer delice
Koynumda saklarım seni
Bembeyaz düşler gibi
Mücella,
Söyle
Demez miydin
Dayandık birbirimize umut ile
Ne değişti onca zaman arasından
Diz çöktüm ruhunun masumiyetine
Bir zeytin dalı gibi
Çıplak kaldım sensizliğe
Söyle nerdesin şimdi
Bir sana dargın bulutlar
Kurumuş bir çöl gibi
Bütün yollar kapalı
Bütün yollar yitik
Bir kıvılcım gibi
Hasretim dallarına
Mücella,
Söyle
Mutlu musun oralarda?
Kaç yol gözledi sinem geceleri
Kaç gün geçti bilmem ki
Sorgusuz tutulmuşum sana
Ecelsiz bir parça
Suskunluğun avare gibi
Kaç asır geçti
Kaç mahzun gün
Mücella,
Tahammülüm kalmadı
Fısıldasam ruhuna
Duyar mısın mısralarımda
Kapama gözlerini üzerimden
Sana vuslat yollar
Yokluğun zemheri
Ey tanrım duy beni!
Kulak ver özlemin sesine
