“Keşke bazı şeyleri” diye başlayan cümlelerden nefret ediyorum. Hoş, bunu en fazla kullananlardan birisi de benim. Yine de bu cümlelerden nefret etmeme engel değil bu durum değil mi? Yani öyle umuyorum. Öyle ummak istiyorum. Of, ne kadar çok şey istiyorum hayattan. Saymaya kalksam ömrümden uzun olacağına yemin edebilirim. Lakin haliyle ispatlayamam.
Neden bu kadar çok şey bekleriz hayattan? Üstelik yaşamıyor, sadece buradan geçerken. Bir insan bir dinlenme tesisinden, neden bu kadar büyük beklentiler içinde olur ki? Asıl komik olan bu da değil. Asıl komik olan ölecek olanın bunca planı tasarlanması ve gerçekleşeceğine inanması. Bu yazıyı yazarken kalp krizi geçirip, masama boylu boyunca yığılıp kalabilecekken, böyle bir ihtimal yanı başımda durukken, nasıl olur da yarının planını yaparım. Asıl komik olan bu…
Tüm bunları ben yazmışken kafanızı iyice karıştırayım mı? Peki, kesin kes ölmek plan yapmaya engel midir? Hadi bakalım şimdi ne yapacağız? Neresinden bakarsanız bakın ilahi bir komedinin içindeyiz.
Geriye tek bir soru kalıyor
Neresinden bakalım?
Ben uyuyacağım. Siz düşünmeye devam edin…
