doyuncaya koşmaktı, benim hayalim
hiç konuşmadan
gördüm, çok günler geçirdim
yaşamadan
okula gitmenin delisiydim
bir zamanlar
defterim vardı, kalemim silgim
sıramda kaldılar
ne acı, ne kötü bir gündü
sırtımda çantam
hayallerim ne varsa söndü
aldı o zengin adam
yüzümdeki tebessüm bile değişemedi
hızlı oldu olan
gözümü açınca her şey bitmişti
kaçmıştı çarpan
çantam bir yanda, hayallerim bir yanda
bendim yerde yatan
insanlar vardı, başımda etrafımda
ölseydim dedim o an
soğuk bir hastanede hazırdı sandalyem
sessizce oturup çıktım
bir çoğuyla aynıymış aslında hikayem
o zaman anladım
o gün pazartesiydi, orada kaldı zaman
yarım kaldım
ne biliyor musunuz asıl garip olan?
Hayat benim adım
