Bakışında
Dünyanın tüm sabahları
Uyanır
Ve ben
Kendimden kaçan bir gölge
Ondan sızan ışığın kenarında
Yaşamaya inanırım
Onun gözleri
İki penceredir …
Onların ardından
Dünyayı zorlukla görüyorum
Ya da belki
Kendimi
Artık ne bir renk tanıyorum
Ne de mesafeyi
Bakışı
Üzerimde süzüldüğünde
Rüzgarın mısır tarlalarının üzerinde süzülmesi gibi…
Tüm aşklar onda özetlenir
O iki parlak karanlıkta
Ki beni
Her seferinde
Yokluktan kurtarırlar …
