Hakikat, çıplak bir ayna gibi durur,
Fakat göz, görmek istediğini kurar.
Zihin, kendi yanılsamasında boğulur,
Ve varlık, maskeler içinde savrulur.
Yanılgı, bilgeliğin gölgesidir aslında,
Bir serap gibi çölde suyu kandırır.
Arayış, bazen hakikatten uzaklaşır,
Çünkü insan, duymak istediğini duyar.
Her yüz, ardında saklı bir yüz taşır,
Her söz, içinde başka bir sessizlik barındırır.
Hayat, bir tiyatro; roller sonsuz,
Gerçeğin sesi, kulak verene görünür.
Maskeler çatlasa da geriye iz kalır,
Hakikati gören göz, artık kapanmaz.
Yanılsama yıkılır, zaman aşındırır,
Ve ruh, çıplak gerçeğe yaklaşır.
Sonunda anlarız: gerçeklik acıdır,
Ama acı, özgürlüğün kapısıdır.
Maskeyi düşüren, kendini bulur,
Ve gölgelerden geriye yalnız hakikat kalır.
