Güneş denize sarıldığında başlar evlerin hikâyesi. Perdeler dışına, eşikler içine kapandığında…
İnsanlar bir şeyler atarlar, eklerler ya da maskelerine akşam olduğunda koltuk kanepe yaydıkları yüzlerini, evlere.
Eskiden başlamıştır, daha gün doğmadan. DNA dansıyla oyalanmıştır, olacaklar eskiden başlamıştır…
Ocak başları toplanması; ateş bahanesi birlikte. Kapa hele gözlerini içine sor bakalım şimdi en başı neredeydi?
Bu; düğümlendikce, çözülen; insan ve ev, insan ev ve.
Hep dışına kapayıp içine açtığımız kapılarımız.
Perdeleri dışına eşikleri içine.
Başlar hikâyeler dedim. Başlasın…
Harelerini ödünç aldığı özünden kanatlandırıp Nietzsche’nin yanağına buse yapıp yaşıyordu. Yaşamak… nefes alıyor muydu yoksa o bir mucizemeydi… hiç bakmadı içine baksaydı görecekti belki, mucize…
işte öyle bilmeden bilmeyi istemeden… mucize…

