VEFA (ÖYKÜ) / TURGUT GİRENİZ

Artık gitme vaktinin geldiğini uzunca bir süredir düşünüp duruyordum. Bu mütevazı evi eşimle birlikte emekli olunca aldık. Eski emektar arabayı satıp parasını da torunum doğunca, ileride onun hesabına aktarılmak üzere bankaya yatırdım.

Üç sene kadar oluyor eşim aramızdan ayrılalı, duvarlar ve eşyalar üzerime üzerime geleli… Eşimle tek varlığımız, oğlum Vedat; şehrin karşı yakasında bir ilkokulda öğretmen. Memur maaşıyla kıt kanaat yaşamaya çalışıyor. Ayda bir, hafta sonları uğrarlar, o kadar. Ah, torun hasreti! Hele o gözler… Tıpkı babaannesinin gözleri.

Uzunca bir süredir ekonomik krizle boğuşan oğluma artık müjdeyi verme vaktim gelmişti. Hafta sonu uğradıklarında kendisine yanıma taşınmalarını, böylelikle kiradan kurtulacaklarını teklif ettim; bir nevi kazan-kazan taktiği. Onlar kiradan, ben de yalnızlıktan kurtulacaktım. Oğlum ile göz göze geldik; eşine “Ne dersin?” der gibi bir bakış attı. Gelin kızım sessizdi. Sanırım benimle aynı evde kalma fikrine pek sıcak bakmadı ama gecenin sonunda karar verildi ve yanıma, buraya taşınmaya karar verdiler.

Bankadaki parayı çekip oğluma mütevazı bir araba alması için verdim. Sonuçta onları karda kışta otobüs köşelerinde rezil edecek değildim ya… Ayak altında fazla dolaşmadan onlara da özel alan bırakmak, akşamları bazen kısa bir yürüyüş bazen de balkon sefası yapmak en büyük keyfimdi. Türk kahvesini eşim öldüğünden beri ağzıma sürmedim. Ağır geliyor; kalbimde çarpıntı yapıyor, onsuz içemiyorum. Öldüğü gün ben de bıraktım.

Altı ay kadar oluyor, evi oğluma devrettim. Eşim de yaşasaydı aynısını yapardı. Seksen yaşından sonra evi barkı ne yapayım ki? Nasıl olsa ben göçüp gittikten sonra ona kalmayacak mıydı?

Birkaç ay önce başladı her şey. Gelinim suratını asmaya, yokmuşum gibi davranmaya başladı… Ya da ben yeni fark ettim. İnsan yaş alınca anlıyor ki bir yaştan sonra en çok huzura ihtiyaç duyuyor. Oğluma konuyu açtım, “İtiraz istemiyorum,” dedim. Huzurevine gidecektim. Bir hafta kadar beni bu kararımdan vazgeçirmeye çalışsa da kararımda ısrarcı olduğumu görüp gönülsüz de olsa “Tamam,” demek zorunda kaldı. Artık yüzler gülüyordu…

Bu yeni evimde ilk günüm. Tanışma ve “Hoş geldin,” merasimleri şimdi bitti. Her şey gayet iyi. Sabah uyandığımda WhatsApp canımı çok acıttı. Oğlum bir aile grubu oluşturmuş, beni de dâhil etmişti. Profil fotoğrafını büyütüp tekrar tekrar baktım. Fotoğrafta oğlum, torunum, gelinim ve aralarında evin yeni üyesi bir köpek… Altına da “Evimizin yeni üyesi,” yazmışlar. İsmi Vefa’ymış. Oğlumla gelinimin isimlerinin baş harfleri: Vedat ile Fazilet’in baş harfleri… VE-FA.