akıyor su misali kum zerreleri
bir camın ardından,
tutuşuyor.
alıp göğsüme bastığım kor
dağlıyor içimi.
mengenede gibi bileklerim,
zonkluyor.
zaman mı yoksa ben miyim koşan
kim kazanacak bu yarışı?
oysa,
hissi kaybolmuş parmak uçlarımla
dokunuyordum hayata.
emeğimle aşıyordum dağları, ırmakları;
engin denizler geçiyordum.
kavuştu özgürlüğüne
bir çatlaktan sızan kum taneleri.
ve şimdi
camın ardında kocaman bir boşluk…
çatlağı onarıp
zamanın içini doldursam suyla,
aksa damlalar.
ben de akıp gitsem
varırım belki
bilmediğim topraklara…
artık camın ardında biriken
parlak tuz taneleri
terden, gözyaşından geriye kalan…
ve döküldüğü denizin
tuzu bu yüzden…
zaman ya da ben,
kim kazanacak bu yarışı?
kazanan kaybedecek…
