Sabah baş ağrısıyla uyanıyorum
kafam hâlâ grunge çalıyor.
Telefonum benden önce ayakta
ben kimseye ait değilim.
Geç kalmaların kadınıyım.
Kahvemi ayakta içiyorum
çünkü hiçbir masa
beni beklemiyor.
Ev dediğim şey
şarj aletinin yettiği kadar.
İnsanlar dokunduklarını sanıyor
hissetmiyorlar.
Aceleci, korkak.
Temas bir hata gibi,
ilişkiler silinebilir.
Özgürüm
çünkü kaçacak yerim yok.
“Forever young” diyor punk rock
şarkılar bile yaşlanıyor
bizden hızlı.
Boşlukların adı yok.
Yalnızlık demiyoruz
modern insan
yalnızlığı bile parlatıyor.
Gün, kızıl gölgemi ezip geçiyor.
Kendime ait değilim
ama bu galaksiye
fazlasıyla bağlıyım.
Bildirimler.
Mailler.
İhtimaller.
Neon şehrin budala cazibesine rağmen
bir ana tutunuyorum.
Aidiyet bir mekân değil
ve biz
anı bile
kirli parmak uçlarımızla
kaydırıp geçiyoruz.
