Hey bayım
Şu klasik renklerden artık vazgeç.
Güneş her gün sarı olmak istemiyor belki,
Canı sıkkın bazen siyah olmak istiyor.
O çizdiğin kırmızı kiremitli, sarı boyalı,
Bacasından mutlu dumanlar çıkan evin
Tüm odaları şiddetten soluk gri,
Camları da eksik.
Nereden biliyorsun papatyanın beyaz olmak istediğini?
Kalbi kırık;
Çiğnenmekten kahverengine döndü yaprakları.
Bir de gökyüzünü boyamışsın maviye, şımarık çocuklar gibi.
Bulutların ağlamaktan gözleri kızarmış.
Hey bayım,
Şu sokaktaki çocuğun karnına da biraz tokluk çiz.
Açlığı yüzünden dökülüyor…
Boyadığın dünya gerçekleri tutmuyor.



