Kibele’nin rahminden düşüyor başsız bebekler,
Kandillerin ışığı sönüyor duaların içinde,
Gölgeler titriyor doğum masasında
Toprak ana inliyor derinlerde gögün perdesi yırtılıyor sancıyla
Çarşaflara değmiyor mukaddes su,
Zangoç çalıyor çanları yüzlerce kez.
Elleri kuruyor bedeninde, boş kundaklara sarılı;
Çivilenmiş yataklarda ölüyor gençkızlığı.
Lohusa şerbeti dudaklarında eriyor Tanrıçanın,
Balçıklaşarak karnında
Yeni bir rahim arıyor zaman
Olanın dışında – sonsuz, uzayda
Bir beden yaratmak için…
