Bizlere eskiden beri “bilirkişiler” şöyle derlerdi. “İnsanoğlu doğayla savaş
halinde ve bu savaşı er ya da geç kaybedecekler.” Bu varsayım genel manada
yanlış değil. Bir savaş halinde olduğumuz da aşikâr. Ancak bana göre, olan şey
veyahut olması istenen şey tam manasıyla bu değil. Asıl istenen şey, insanın
doğayla ilişkisini engellemektir. İnsanı özünden yani doğadan, doğasından
ayırmaktır. Uzaklaştırmak ve yabancılaştırmaktır.
Peki bunu neden yapmak istiyorlar? Ellerine ne geçecek? Bunun son derece basit
bir nedeni var. İnsanları yığınlar halinde köleleştirmek için. Doğayla iç içe olan
bir bireyi köle yapamazsınız. Özünü bilen gerçekten özgürdür. Özgür insan ise,
asla köle olmaz. Bunu asla kabul etmez. Teklif dahi edilemez. O zaman geriye tek
bir seçenek kalır. Mümkün olduğunca doğadan, topraktan, ağaçtan insanı
uzaklaştırmak. Köleler olmadan angarya dediğimiz işler yürümez. Bu önemsiz
gibi görünen işlerin tamamı, aslında devran çarklarının sorunsuzca dönmesini
sağlamaktadır. Özgür insan başına buyruktur. Kontrol edilemez. Kontrol
edilemeyen topluluklar her daim tehlikelidir.
Size bir soru. En son ne zaman ayaklarınız toprağa değdi? En son ne zaman bir
ağaç gölgesinde uzanıp uyudunuz? Dikkat edin, nerede bir toprak parçası varsa
oraya ya bir ev dikilir ya da AVM. Bunların dışında, en iyi ihtimalle park yapılır.
Suni çimler içinde yalandan bir doğa serabı. Bununla yetinmek zorunda
bırakılıyoruz.
Nerede özel bir kıyı şeridi, nerede özel bir doğa alanı varsa, muhakkak güce
peşkeş çekiliyor. Artık o yer, sadece parası ve durumu olanlara ait bir yer haline
dönüşüyor. Hem topraktan, doğadan uzaklaşıyoruz hem de istemsizce birilerinin
kölesi haline geliyoruz. Üstelik kendimizi tıka basa özgür hissederken…
Elimizde son model tabletlerle doğa resimlerine bakıyoruz. Gerçeğinin yok
olmasına izin verirken, sahtesine iç çekiyoruz. “Keşke burada olsaydık” diyoruz.
Emeklilik hayalleri kuruyoruz. Bütün bir yıl çalışıp, kredi çekip deniz kenarında
en fazla bir hafta tatil yapabiliyoruz. Ve işin en kötü yanı, kimse “neden” diye
sormuyor. Neden yapıyoruz bunu? Neden yıkıp yıkıp eskileri özlüyoruz? Neden
geçmişte yaşayıp, geleceğimizi yok ediyoruz? Neden özümüze savaş açtık?
Özden uzaklaşan insanı, nasıl bir son bekliyor? Böyle giderse, bu sonu çok
yakında hep birlikte yaşayıp göreceğiz.
