Kırıldıkça sertleşti kabuğum.
Ardımda şu küfe olmasa,
Bilmem nasıl büyürdüm.
Nasır yoksunu ellerim,
Sızlamayan dizlerim…
Hele aşinaysa kulaklarım,
En güzeline sözlerin;
Ter boşanıp sırtımdan,
Utanırdım!
Say ki karartıp yüzümü,
Dilenmişim de,
Her şeyi öyle elde etmişim.
Nasıl ki kanamalı yaralar,
İyileşebilmek için;
İnşa etmek gayretiyle,
Durmadan kırıp dökmeliyim.
Kuytuları parlatsın ateşim,
Yakabilirken, yeşertmeliyim.
Orman misali pek çoklarına,
Ev olmak bilmeliyim.
Mizana çeker beni, kendim.
Uğraşın teri sırtımda,
Bulutluysa gözlerim,
Hele düşünceden takılarla,
Müzeyyense zihnim.
Bilirim hak ettim,
Bilirim ki hak ettim.
