Öykü

  Baykal Gölü’ne uzanan patikada yürüyen kadın, soğuktan hiç etkilenmiyor gibiydi. Halk hem korku hem de saygıdan yol veriyordu. Siyah...

Sizin hiç anneniz öldü mü? Benim annem defalarca kez öldü. Henüz çocukken ayaklarımdaki çamur lekesiyle mutfağın o titizlikle ovulmuş beyaz...

Küçük bir beldede dünyaya gözlerimi açtım. Hatırladıklarım, buğulu, sisli anılar arasında kaybolur. O gün evde bir telaş vardı. Babam, okumam...

  Ne aykırıydı ne uyuşmaz. İçinin kuytusuna saklanan insanlar gibi rüzgârın nefesine çarpıyordu bulutlar. Şekiller… Uzun, düz, yuvarlak…  Aynı anda...

Kaç günlük uykusuzluğundan dolayı göz altı morluklarının üstünden, yeşile yakın ela gözbebekleri ağlamamaya direnen doluluğunun içinden etrafa derin derin bakıyordu....