Hepimizin yaşamında; hiç kimseyle paylaşamadığımız sırlarımız, dertlerimiz, üzüntü ve sevinçlerimiz olmuştur. Dışa dönük sandığımız( içi dışında ) dediğimiz insanların; attıkları kahkahalarda, sebepsiz sandığımız öfkelerinin altında, gülen, ağlayan, donuk, tepkisiz bakışların arkasında ne var bilemeyiz. Bizim görüp anlayamadığımız gibi; belki onlar da içlerindeki dehlizlere dalıp oralardaki paslanmış batık gemilere hiç bakmamışlardır, yosun tutan anılara, kat kat kabuk bağlamış yaralara hiç dokunmamışlardır.
Birgün, tüm gücümüzü toplayıp kendimizle yüzleşsek; belki kalbimiz, kanımızı daha rahat pompalar. Bedenimizde unutulmuş hücrelere oksijen gider. Belki tıkanmış gözyaşı pınarlarımız açılır. Belki ses tellerimiz farklı bir frekans yakalar. Belki konuşur, belki ağlar , güler…Belki çığlık çığlığa bağırırız. Belki bir türkü söyleriz, belki doya doya küfür ederiz… Sırtımızdaki yük hafifler, boynumuzda, belimizde, dizlerimizdeki bizi canımızdan bezdiren ağrılar geçer.
Biz çok konuşan bir ulusuz! Ama; konuştuğumuz, hep havadan, sudan konulardır. Biz susturulmuş, bastırılmış insanlarız. Asıl konuşmamız gereken konularda konuşmayız, konuşamayız. Yıllarca aynı yastığa baş koyduğu çaresizlikle katlandığı eşine ( Ben seni hiç sevmedim ki!) diyebilen kaç kişi vardır. Bizi; aldığımız edep bağlar, çaresizlik bağlar, örf ve geleneklerimiz bağlar, vicdanımız bağlar,etik değerler, kurallar , kanunlar bağlar… Yakınlarımızın kusurunu onları kırmamak adına söylemeyiz. Aynı hatalar, tekrarlanır durur. İş yerinde; patronumuzdan, hakkımızı onu kızdırmaktan korktuğumuz için istemeyiz. Hatır , gönül biliriz! İncinip incitmemeyi yeğleriz. Hastane banka, dolmuş kuyruğunda önümüze geçip sıramızı kapana itirazımız sessizce olur, yaşlı, engelli, hamile yeya elinde çok yük varsa, çoğu kez de görmezden geliriz. Hoş görmek edeptir, erdemdir de; burada kantarın topunu iyi ayarlamak gerekir.
Birey veya toplum olarak; haksızlıkları görmek, hakkımızı istemek hakkımızdır da; biz hakkımızı korumayı bilmeyiz. Hatta bunu bilenleri, sesi çıkanları engellemeye çalışır, önlerine engel koyarız.
Yıllardır sadece kendime yönelik; eleştiri, uyarı, takdir, tehdit, ceza , ödül ne varsa sessizce yazıp bir dosyada biriktirdim. Kimine göre doğru, kimine göre yanlıştır.
Dosyanın adı; GENDÜME ( Kendime) Gendüme, anadoluda yapılan bir çorbanın adı. Bu çorbayı yapan her kimse, kendi el lezzetini katar. Birinin yaptığı çorba, asla bir başkasının yaptığına benzemez. Hatta aynı kişi yapsa bile, her defasında aynı tadı tutturamaz. Çorbanın özelliği bu. Benim dosyam da bu çorba gibi bana özel. Bence siz de bir fırsat yaratıp; kendi gendümenizi kendiniz yapın.
Ben, Sub stack tan ( Gendüme) dosyamı yavaş yavaş ilgi duyanlara servis etmeye karar verdim. SUB STACK, ( Bilmeyenler için yazıyorum ) çoğumuzun bilmediği, kullanmadığı; yazar ve gazetecilerin, yazılarını ( e_ posta) yolu ile paylaşmak isteyenlerin dijital yayın platformu. Uygulamayı indirme şartı yok. Yazı abonelerin e postasına gidiyor. İsteyenler istediklerini takip ediyorlar. Okuyucuların, grupların, yorum yapıp tartışabilecekleri alanlar var. Googldan arama çubuğuna (kulvar. substack.com )yazıp tıklayan, Kulvar adlı sayfama ulaşıyor. Zaten, bazı dostlarıma link gönderdim. O linke tıklayıp ulaşabilirler. Abone olabilirler ve takip edebilirler. Şiirlerim, öykülerim, sosyal , bireysel, siyasi, sanatsal, kişisel içerikli yazılarım sayfa sayfa kaybolup gitmesinler diye bu yolu seçtim. Çünkü kitap bastıracak ekonomik gücüm yok. Bilgisayarım doldu taştı. Kağıt, kalem yetiştiremiyorum. Yazdıklarımı muhafaza etmek zor! Umarım beceririm. Umarım dosyam kabul görür… Ayrıca burada topladığım yazılar, birgün bir şekilde, yine bir yardım kurumuna minik katkı olsun istiyorum. Bunu araştırıyorum.
