IŞIĞIN ALTINDAKİ KARANLIK
İnsan, en çok gülerken saklar kendini. Bir insan güldüğünde yüzündeki bu ifadenin onun gerçek duygularının, heyecanlarının ve ruh halinin en saf yansımaları olduğunu düşünmek yanılgıların büyüğüdür. Gülüşünden mutlu olduğunu sanmak, o insana ulaşabilmenin önünde büyük bir engeldir. Bu yüzeysel bakış belki de içinde fırtınalar kopan insanın kırılganlıklarını, hüzünlerini ve yaşadığı acıları örtmek için bütün bunları yaptığını anlamamızı zorlaştırdığı gibi daha da uzağına taşıyabilir.
Her gülüş bir savunma refleksidir aslında. Çünkü; insan olduğu gibi kendini göstermekten daima kaçınır. Çoğu zaman bu durum bulunduğu ortama uyum sağlamanın gayretinden ve yakınlık kurmanın sessiz işaretlerinden başka bir şey değildir.
Gülüşün ardındaki hikayeyi görmek kolay değildir. Burada susturulan istekler, duyulan özlemler, karmaşık ve belirsiz ruhsal çalkantılar bir arada olabilir. Çünkü hissedersin o gülüş çoğu zaman mutluluktan değil, bir şeylerin eksikliğinden kaynaklanan sessiz bir haykırışın dile gelmeyen en yumuşak ifadesidir.
İnsan asıl olarak başkasının gerçek hallerine yaklaştığı oranda bir ölçüde kendine de giderek yaklaşabilir. Karanlığın yerini giderek aydınlığa bırakması gibidir bu durum. Ve bu fark ediş beraberinde anlamayı getirir.
Her gülüş kurmaca bir yalandır da aynı zamanda. Çünkü insan içindekileri olduğu gibi dışarıya vurduğunda sağlam ve sağlıklı ilişkiler kurmak güçleşebilir. Bu yüzden duygular en yumuşak haliyle ortaya konur ve bir gülüşün içine gizlenir. Acıyı kontrol etmenin ve zararsız bir hale sokmanın en yalın biçimidir bu yapılan.
Zamanla bu durum insanın içinde büyüyen bir boşluk olarak yer edinir. Çünkü gerçek ifadesiyle ortaya konmayan her duygunun yol açtığı bu roller beraberinde içinden çıkılması zor olan zorunlu alışkanlıklara dönüşür. Ve bütün bunlar giderek kendine yabancılaşmayı doğuran sistemli bir kırılmanın duvarlarını örer gerçekle insan arasında. Bu kendinden kopuş içsel yalnızlığı da beraberinde getirir.
Bu edinilmiş maske gerçek yüzünü göstermekten alıkoyar insanı. İnsan anlaşılmamaktan, kabul görmemekten, yargılanmaktan ve çoğunlukla hayal kırıklığına uğramaktan örülü bir korku bilinciyle yorgun düşer bu durumdan.
Bu karmaşık, kırılgan ve güvensiz ruh hali sürekliliğini koruduğu sürece iyi ve mutlu hissetmenin mümkün olmayacağı açık bir şekilde ortadadır. Bundan kurtulmanın yegane yolu kendini gizlemeden açığa vurmaktır.
Bir insanı gerçekten anlamanın en iyi yolu sadece söylediklerine bakmadan, gizlediklerini de fark edecek bir duyarlıkla ona bakmaktır. Görünenin ardındaki gerçekleri hissedip açıklığa kavuşturmak o insana varmanın en temel yoludur.
Gülüş bir yönüyle insanı hayata bağlayan çok sesli bir ifadedir. İlişkilerin kurucu unsuru ve sağlayıcısı gibi bir işleve sahiptir. Ve bu durum tekrarlayarak nasıl bir sonuca giderse gitsin sürekliliğini devam ettirir.
Her insan içinden gelmese de çoğu zaman güler. Bazen bir sohbette, sıradan bir kalabalığın içinde veya kendi başınayken… Burada alışkanlık halini alan bu durum insanın gerçek yüzünü sakladığı sürekli bir hal alır ve beraberinde kendine yabancılaşmayı normalleştirir.
Gülüş güçlü bir maske olabilir ama insan bunun arkasına saklanarak tamamen kendini gizleyemez. İnsanın gülüşünde yaşadıklarından, duygularından ve hayal kırıklıklarından izler vardır ve bu kolayca anlaşılabilir.
İnsan üzgünken bile gülebilir, bu kaçmanın en güvenilir yoludur. Bu refleks kendini gizlemenin en akılcı ifadesidir ve kendini korumaya almanın tek sığınağıdır.
Bu yüzden insanlar içlerinde fırtınalar kopsa da bunu belli etmeyecek kadar sakin ve yumuşak bir edayla net olmayan bir görüntü sunarlar. Bu görüntü kendisiyle tıpatıp uyuşmayan küçük yansımalardan başka bir şey değildir.
Yapılması gereken insanın gülüşüne odaklanmadan gülüşünün ardındaki gerçeği görmek için gözlerine bakmak ve gerçekten onu hissetmekten geçer. Çünkü gözler insanın içinde sakladığı gerçekleri ortaya koyan bir ayna işlevi görür. Hüzün de görmek mümkündür, özlem de, dile gelmeyen kırgınlıklar ve daha nice yaşanmışlık…
Gözler insanın içine açılan pencerelerdir ve doğru bakıldığında o insana ulaşmanın en güzel ve gerçek yoludur. İnsan kendini gizleyebilir ama gözler ele verir…
