sarılıp duruyorum durmadan
sesinin güzelliğine, sesin
yağmurlardan sonra açan güneşe benzer
bütün dünyayı sımsıkı kucaklayan.
en dalgın zamanlarımın unutamadığı
kendimden geçiren bir hayalsin.
ufak ufak büyütüyorum işte
en güzel çocukluğumu seninle
deva gibisin yaşayıp, geçirdiğim
hani insanda zamanla biriken
ve derin izler bırakan bir takım acılar
vardır ya paylaşarak üstesinden geldiğimiz
sırdaşısın en sahici yalnızlığımın
unutuyorum gözlerine bakınca kendimi
varsa bir hayat içinde yuvarlanıp durduğumuz
yüreğimde topladığım sen kadar ancak
dalgalandırarak her bir telini saçının
soluğumun tatlı serin rüzgarında
düşsel pırıltılarını ezberliyorum bir yandan
meftunu olduğum böyle bir yüzün
olmadığına inanarak bir başka insanda
umurumda değil artık yaşamadığım her şey
bir kere yaşanır zaten hayat dediğin o çözemediğin şey…
