HAYAT ÖYLE Kİ
Hayat öyle ki;
Bir bahar, bir Cuma günü
Bileklerimi kestiğimde…
Ve yahut İsviçre’de bir hastanede,
Uyutmak için verdikleri ağır ilaçtan önce…
Asıl değerini anlayacağım güneşli günlerin,
Üzülmenin ve gülmenin,
Ağlamanın,
Annemin, kardeşimin, babamın,
Dostlarım ve saygıdeğer hocalarımın…
Çünkü bilmiyorum henüz hiçbirinizin değerini,
Çünkü belli değil hayat ve değerlerim.
Çünkü bedelini en ağır haliyle ödediklerimiz
Uçup gidiyor ellerimizden.
Çünkü hayat öyle ki;
Kahırlarla yaşamayı öğreniyor insan
Ve her küfre karşı
Daha derin nefes almayı,
Ne olursa olsun nefes almayı…
