GÖNÜL
Sevda oldun nice yürek dağladın
Gece oldun ela gözde ağladın
Kemer oldun bir geline bağlandın
Güvey olup murada eremedin gönül.
Ekmek oldun onca karın doyurdun
Toprak oldun çapa ile soyuldun
Su oldun kaptan kaba koyuldun
Eğilip bir yudum içemedin gönül.
Alim oldun nice köyden kovuldun
Zalim oldun ana avrat sövüldün
Kahve oldun dibekler de dövüldün
Kırk yıl kaynadın da pişemedin gönül.
Varlık şerbetinden dolu içtin de
Taki oldun dost düşmanı seçtin de
Vakti geldi bu dünyadan göçtün de
Yoksulluğa çare bulamadın gönül


