Gözlerin gözlerimde tövbekar bir besteydi.
Hiçbir dilde güftesi yazılmayan.
Lirik bir şiirdi, adınla aşk diye başlayıp
Sensizlik diye ağıtlar yakan.
Bağrımda yanık türküydü
Neşet misali nerdesin diye ağlayan.
Hicaz makamında ninniydi
Bir annenin en güzel sesinden, yavrusuna ulaşan.
Fuzuliden miras, aşıkane gazeldi
Her beyiti beyhude sevdamı anlatan.
Dillere pelesenk olmuş maniydi
Satırları zahiri yokluğunu tekrarlayan.
Berceste şarkıydı
Meyus yürekleri aheste aheste bağlayan.
Adı konmayan öykü, sonu gelmeyen romandı
Sayfaları asırlarca kapanmayan.
Anonim bir masaldı
Her geceye ayrı ayrı mutabık olan.
Sen bunları bilmezdin.
Ve bilmezdin ki,
Sensizliğin dahi ölüm tadında bir bedeli vardı
Çünkü içinde sen vardın
Sana dair umutlar vardı.
İnan, ayrılıklar dahi iki kişilikti.
Biri hep acı çekerdi, en karanlık yalnızlığıyla
Diğeri, sevilmenin şımarıklığıyla kaldığı yerden devam ederdi.
Biri yarımdı ezelden,
Diğeri ebedi bir parça eksik
Biri, geceleri mesken tutmuştu sevdasına
Diğeri, mutlulukta gündüzlerin ortağıydı
Biri yangındı,
Diğeri kor
Birine uzaklar kolaydı,
Diğerine kavuşmak çok zor.
Giden bilmezdi belki de
Kalanın kaç gönülde leyla
Kaç dilde dua olduğunu
Umarsızca gelirken sakladığı vedanın
Gidişinde kaç elvedayı barındırdığını düşünmezdi.
İkisi de sevmişti bütün benliğiyle
İkisi de şair ruhluydu evet
Fakat en acıklı son, geride kalana yazılmıştı.
Çünkü gidenin bir umudu, bir hayatı vardı
Bütün hikaye kalana hep gözyaşıydı
Belki de geride kalan, asıl şairdi.
