Gece zindan karasıydı
Tek tük parlayan yıldızlar fersizdi
Bulutlar gizleyemedikleri ayın önünden geçerken dopdoluydular
Dokunsalar ağlayacaklardı
Adamın ıslanacak gözyaşlarından başka bir şeyi yoktu
Yağmur gözyaşlarıyla yarışmaktan kaçar gibiydi
Son kalan yıldız geceyi baştan aşağı yırttı geçti
Yağmur yağmaktan vazgeçti
Adamın gözlerindeydi şimdi.



