Sevmek güzel şeymiş, sevdim bir kere;
İnsan içtikçe alışırmış şarabın ekşisine.
Rind-i şeydâ olmuşum, sâkî misin yâr?
Gönlümde divân kurdun, divânî misin yâr?
Kadehte bâki kalan o eski rûyâ imiş;
Senden gelen cefâ bile meğer vefâ imiş.
Mademki divân kurdun şu garip gönlümde;
Bu divâne can, yoluna bin kez gedâ imiş.
Gözün gördü, gönül sevdi; suçum ne?
Bir ekşi kadeh şarapmış; içtim, ne?
Dediler ki: “Bu bir derttir, sille-i baht.”
Yâr elinden gelen dertmiş; çektim, ne?
Serfirâz, tek bir güle bağladı ömrünü;
Hebâ etti sananlar bilmez onun gönlünü.
Sanmasınlar bu âteş bir gün olur hâkî,
Doldur sâkî, tazele gönlümü!
