Çocukluk

Çocukken düştüğümüzde bir öpeyim de geçsin deriz. Sanki o öpücük acımızı alırdı. Düştüğümüzü unuttururdu bize. Çocukluk başka bir dünyaydı acının, yokluğun, ölümün olmadığı bir dünyaydı. Biz mi büyüdük dünya mı kirlendi bilemedim. Artık düşmüyoruz eskisi gibi dizimiz kanamıyor belki ancak yüreğimiz neden kanıyor? Bir öpücükle bir sarılmayla geçmiyor artık yaralarımız çok derinde. Çocuklar eskisi gibi gülmüyor ki. Düşleri yarım, hayalleri yarım, oyuncakları sessiz, hikayesi yarım çocukların. Çocuklar bir diyardan çığlık çığlığa ağlıyor da duymuyor dünya bir başka diyarda kayıp bulmuyor ki dünya. Bir başka diyarda aç görmüyor ki dünya..