Ben ve sen!
İki kafası karışık,
Acıya sevdaya alışık.
Çokça gitmiş uzaklara,
Çokça dönmüş.
Uzatmışız ellerimizi,
Olmuşuz masallara sarmaşık.
Ben ve sen!
İki umutsuz gülüş,
Kendi dertlerini kendileri büyütmüş.
Ve bir gece ansızın,
Üzerimize çökmüş.
Ne kadar umuduz varsa yarına dair,
Hepsi ölmüş.
Masallara göçmüş…
Ben ve sen!
İki soğuk kış,
Acılarımız gerçeklerimizde çıkmış.
Aramışız boş sokaklarda,
Aslında ikimiz de yalnızlığımızdan kaçmış.
Güneşi doğurduk bir sabah vakti,
Gerçek kendimizmiş.
Sonunda anlamışız,
Masallara haykırmışız…
Ben ve sen!
Sevmeyi bilen,
Sevilmeye hasret.
Tuz buz olmuş,
İçlerindeki nefret.
“Güneş hep orada” demiş yaşlı bir amca,
“Yağmur yasa bile” …
Ha gayret!
Biraz daha sabret!
