Sıfır Noktası Uyandığımda odanın havası kelimesizdi. Ne bir tını, ne de dışarıdaki devasa kütlelerin hırıltısı... Sadece kendi kalbimin vuruşunu, sanki...

I. Betonun soğuk nefesi ensemizdeyken başladı sızı. Fabrika bacalarından göğe yükselen duman değil, Umutları çalınmış çocukların sessiz çığlığıydı aslında. Çarklar...

Mümtaz, sabahın kör karanlığında, rutubeti kemiklerine kadar işleyen binanın heybetli kapısından içeri süzüldü. Ceketinin yakasını kaldırdı. Koridorun sonundaki odadan daktilo...

Kadıköy’ün o daracık, tarih yorgunu sokaklarında mart ayı, sadece bir takvim yaprağı değil; kentin üzerine sinmiş o koca, paslı unutkanlığı...