Farklı yaralar vardır yalnızca görünenler degil. Mücadele,savaş bilinmekten uzaktı. İzlerde ,mücadele, savaşma arzusu vardı. Bitmek bilmeyen acılardı. Savaşın görünmeyen yüzleri...

Yalnız kendisiyle kalan insanlar. Arar kendi gibi yüzleri, Boşlukta kalan hallerini, ruhları Anılar bir insan gibi hayatımızdan geçerken, Adres sormadan...

Sakin huzurlu bir pazar gecesi. Bir anda yaklaşıyor uykunun çınlayan sesi Ben yalnızken kulağımda rüzgarın nefesi Başka dünyaya kapı açılıyor....

Ağaçlar ayakta yalnız ölür. Sessiz ,sedasız derdi tasası olmadan Hayata kendinden vazgeçerek başlar. Hayatta anlam bulamadan çaresizce ölür

İlkbahar rüzgarı gibiydin sürekli, Estin de usulca, dokundun cana. Özlettin kendini, gittin son kez de, Savrulup kayboldun bak yana yana....