Zaman dursun.
İşte tam olarak bu anı donduralım.
Etrafımda bir ağız dolusu söz gürültüsü var.
Susun.
Kalbim sizi dinlemek istemiyor.
Kulaklarım da çoktan bıraktı.
Dinlemenin görevini, harflerin seslenişini…
Zaman dursun.
Sevinci zirvede tattığım an, kanım donsun.
Yelkovan akrebe,
Kum güneşe küssün.
İşte tam olarak şu an sonsuzluğun yolcusuyum.
İliklerime kadar hissettiğim mutluluk,
Her bir cam kırığını sardı.
Ne gönlüme batan bir acı,
Ne dünyamı karartan bir sızı
Yok artık hiçbir hayat kıymığı.
Zaman dursun.
Dikkatimi dağıtacak bir dolu insan var.
Hunharca çekiştiriyorlar odak noktamı.
Ya da yıldızları avladığım gökyüzü oltamı,
Oysa ne saatim ne güneş…
Ben umuda aşık mutluluğa hasret.
Oysa çoktan buldum yolumu.
Sevgiyle yoğrulan kalbim,
Gülümsemekten ağrıyan kaslarım,
Yolunu kaybetmiş kırgınlığım,
Hepsi benimle, belki de benliğimle.
Zaman dursun.
İşte tam olarak şu an da kalalım.
Bir göz kırpış hızında yaşadığım anı,
Bir ömür iyi kilerle anacağım.
Tam olarak şimdiyi donduralım.
Zira ben ne şairim ne özne.
Sen dersin deli divane.
Ben derim şiirdeki imge.
Belki de en güzel dize.
