Başlarken de tenhaydı,
biterken de.
İlk durağım
“Anne Karnı” peronu,
sonuncusu
“Toprak Altı”…
Büyük değildi beklentim;
biraz neşe, biraz da huzur.
Ana döşü sıcaklığı,
yar eli yumuşaklığı…
Meleklerle oyun,
bebek gülüşü
ve ihtiyar bilgeliğinde
hayat bastonuna dayanmak.
Demir teker tıkırtısı,
bir de sıçratan düdük gibi
gösterişsiz refakatçilerim.
Biletsizdi benim gibi
diğer yolcu dostlarım.
Vagonun içindeyken,
sayısız gözün değdiği o camdan
kayıp giden zamanı izlemek…
Ekmeği ıslatıp
uçlarından bölüşmek,
onlarca ağzın değdiği şişeden
aynı suyu içmek…
Geride kaldı
beyaz duvaklı dağ,
gözyaşı dingini nehir,
baklava desen ova.
Halay başı başaklar,
çocuk küskünlüğünde ay çiçeği;
sessiz türkülü ağaç,
telde yalnız kuş…
Sürüden ayrı kuzu,
ağzında sapı kalmış yonca…
Göz ucuyla kollamada çoban,
biraz da yorgunca.
Varsın olsun;
atsın birkaç hayta taşını,
varsın kar yağsın,
kömür isi bulaşsın yüzüme.
Mola vermesin tren,
dayanır gözlerim yorgunluğa.
Gök hep mavi kalsa;
öfkesini hiç kusmasa.
Bulut ak pak, yumuşak olsa,
damla damla bereket yağsa;
ne yuva yıksa,
ne masumları savursa.
Toprak sadece yeşil baksa;
çiçek olsa,
başak olsa,
ekmek olsa…
Tüten baca,
vuslat olsa, sıla olsa.
Acemi miydik,
yorgun mu bilemedim.
Kirletirken kendimizi,
kalkamadık yükün altından.
Kalbimiz kırık,
beden yorgun,
kafalar dumanlı
ortalık toz duman,
ben gibi.
Geldim, gidiyorum;
az kaldı son perona.
İçim, dışım;
Elim, gözüm
sol gönlüm…
İyi niyetlerim,
sevdiklerim…
Hepsi yaralı,
hepsi ağrılı…
Sebep; kâğıt kesiği.
Kabuk bağlamıyor,
ilaç işlemiyor;
acıtmıyor,
yakıyor…
İyileşiyor sessizce.
Gözün değdiğinde anlıyorsun,
derin kalıyor izi.
Bir de sızısı.
Sonra iniyorsun trenden…
