Benim adım kadın. Tek farkım yaradılışım. Doğduğum gün, babamın yüzüne düşmüş gölge; soyunun sürmesiymiş mesele. Beni kucağına almadı. Adımı koymadı....

Başlarken de tenhaydı, biterken de. İlk durağım “Anne Karnı” peronu, sonuncusu “Toprak Altı”… Büyük değildi beklentim; biraz neşe, biraz da...

Bir kumsalın yalnız sessizliğinde her şeyim -sol elim- hint kınalı elinin içinde bakıyordun, durgun denizler gibi küçük avuçlarımda parmağın gezinirken...

Kapı çaldı sanki, usul usul, neredeyse yok gibi. “Kim o?” “Ben,” dedi titreyen bir ses. “Sen kimsin?” “Sen.” Açtım kapıyı....

Tek yumurta ikiziydiler; Birinin adı Hayat, Diğerininki Ölüm.   Hayat; ödünç bir nefesten ibaretti, vadesiz sanırdı kendini.   Dilediğince alıp...