Bir mum yaktım
Ve karşımda buldum Onu
Gözleri yitirmemişti henüz nahifliğini
Lakin epeyce ümitsizdi
“Bana öyle bakma,” dedim
“Nasılsın?” diye fısıldadım usulca.
“Sen anlat,” diyerek karşılık verdi
Ve ekledi
“Mutlu musun?”
Hiç hayal edemeyeceğimiz kadar huzur duyduğumuzu söyledim
Değişkendir ruhun hissettiği
Fakat bâkidir yüce yaratıcıya güvenerek
Her olasılığa hazır olma hâli
Rahatsızca kıpırdadı
Bir mana veremeyerek bakışlarını kaçırdı
Cesaretini topladıktan sonra devam etti:
“Ulaşabildin mi hayallerine?”
Kesik bir kahkaha attım
Kurduğumuz bütün temel hedeflere ulaştık
Yine de gidecek daha çok yolumuz var
Çatarak kaşlarını bakmaya başladı bana
“Anlamıyorum,” dedi
“Ben mutlu musun, diyorum. Sen, huzurdan bahsediyorsun.
Ben, hayaller diyorum. Sen, hedeflerin sözünü ediyorsun.
Gerçekten ne istiyorsun?
Daha da ötesi
Kimsin Sen?”
Aramızda bir gerilim olduğu belliydi
O, ben değildi
Fark etmişti
Ben de O değildim
O’na yakın bile değildim
“Yapabileceğim tek şey, seni korumak.
Ancak kim olduğuma gelirsek,
Anda var olan biriyim artık
Kılı kırk yararak
Bütün dünya yükünü omzunda taşımaya çalışan Sen’in
Bunu anlaması mümkün değil.
Düşlediğim şeye gelirsek,
Sen’in ellerinden tutarak, kendi yolumdan gitmek
Hiçbir vesveseye yenik düşmeden
Sabırla beklemek
İlerlemek
Özgür olmak
Ama birlikte
Birlikte bu özgürlüğü paylaşmak.”
Gözlerini dikerek süzdü yüzümü
Kararlılığımın farkına varınca
Alındı hatta biraz
Çok sonrasında yüzleşti gerçeklikle
“İyileştik mi?” dedi heyecanla
Gülümsedim
“Hayat sürprizlerle doludur
Yüreğinin hafifliğinden de mi bellemedin?”
Durup hissetmekle vakit kaybetmeyeceğini biliyordum
O aslında Ben’di hâlâ
Ben ise O
Zamanın tek bir nefesine yenik düşüp
Anlık bir duraksamadan sonra
“Teşekkürler,” dedi
“Beni unutmadığın için.”
Tam yüreğimi ortaya koyacaktım ki
Eliyle susturdu
Daha diyecekleri var gibiydi
“Kendime Sen’i hatırlatarak cesaret vereceğim
Sen de sadece yaşat Ben’i.”
Ben başımı hafifçe eğdim
O, masadan hızlı bir şekilde kalktı
Onun sırtı dikleştikçe, benimki kamburlaştı
Onun saçları savruldukça, benimkiler beyazladı
O, bizi güçlü tutmaya çalıştıkça
İkimizin de gözlerinden yaşlar salındı.
Ufkunda aydınlık olan bir karanlıkta kaybolurken eski Benliğim
Sona kalan Ben, arzuyla, içten
Derin bir nefes aldı.
Müthiş güzel, olağanüstü, duygu yüklü bir eser. Bu şiir okunduktan sonra, bir mum yakıp; “Ben kimim?” ya da
“Sen kimsin?” sorusunu kendimize sorma isteği uyandıracak kadar teşvik edici bir etkiye sahip.
Tebrik ediyor, yeni eserlerini sabırsızlıkla bekliyorum. Sevgiyle,
Y.B.E.
Bunları sizin gibi bir sanatçıdan duymak cok guzel. Teşekkür ediyorum.