Bir kuş düşünün ki,
uçarken kanatlarının tüyleri dökülüveriyor!
gölge ile birleşiverirken; duman olup varlığa karışıyor’
bir bulut düşünün ki,
kurumuş kalmış içi…
Öyle bir yoluktan gelme ki’ sanki doğum sancısında…
“DOĞAMIYOR GİBİ!”
Dilin döküleni, akıtılan her bir mürekkep her bir an düşüncesi
-CEHENNEM…
ÖYLE BİR CEH-EN-NEM Kİ!
Alevleri dumanından harlayıp yakılış buradan başlayarak, doğum acısına doğuyor!
Dönmek” HAYATA”
i-r-k-i-l-e-r-e-k, hoyratça!
tek yoldaşıysa gölgesindeki tüylerin çırpınışları…!
