ne çok insan sevdim; hep biraz eksiktiler
sanki kapı aralığında kalmış bir ışık gibi
dokunsam dağılıp gidecek bir masal
susarsam, herkesin gözleri birden buğulanacak mı?
ne çok insan sevdim; hep biraz eksiktiler
benim sevdam, yokluğa bile yer açardı
sakın sanmayın ki benden bütünüyle gittiler
arada bir, rüzgârla gelen kokuları var hâlâ
bir bilet köşesi, bir cümle yarımı
gerçekten değil, ihtimalden yapılmışlardı
ne çok insan sevdim; hep biraz eksiktiler
benim sevdam, yokluğa bile yer açardı
yalnız kaldığımda koluma girerlerdi usulca
uzaktan bir fısıltı içimde üşür, büyürdü
gökyüzünde bir gölge, bir geçiş bulutu
hangi sokağa saptılar şimdi, kim bilir
ne çok insan sevdim; hep biraz eksiktiler
benim sevdam, yokluğa bile yer açardı
