Anne,
adını anınca odanın duvarları yumuşuyor,
sanki taş değil de hatıra örülü.
Bir sesin vardı ya,
geceyi uyutan, gündüzü kaldıran…
Ben şimdi o sesin suskunluğunda büyüyorum.
Hasret dediğin nedir bilmezdim,
sen varken takvimler anlamsızdı.
Meğer hasret,
aynı güne her sabah biraz daha eksilerek uyanmakmış.
Kahvaltı masasında bir tabak fazla,
ama bir nefes eksik.
Anne,
ellerin vardı;
yaraya değince kanı ikna eden.
Şimdi dizlerim düşmekten değil,
kimse tutmadığı için acıyor.
Dünya kalabalık ama
ben sensizliğin tenha sokağında yürüyorum.
Gece oluyor,
uykuya dalmıyor gözlerim.
Çünkü rüyalar bile senden izin almadan gelmiyor.
Bir lambayı açık bırakırdın ya hani,
karanlık korkmasın diye değil,
evlat yolunu unutur sanırdın.
Şimdi yolum var ama ışığım yok anne.
Saçlarımda senin parmaklarının hatırası durur,
her tarayışımda biraz daha dağılırım.
Aynaya bakıyorum;
yüzüm ben ama gözlerim senden kalma bir yağmur.
Gülüyorum bazen,
utanıyorum sonra…
Sanki seni aldatmışım gibi.
Anne,
insan büyüyünce küçülüyormuş meğer.
Çocukken dünya avuç içindeydi,
şimdi avuçlarım boş.
Bir “iyi misin?” demen vardı ya,
en ağır hastalığa şifaydı.
Doktorlar soruyor şimdi,
cevap veriyorum ama iyileşmiyorum.
Bir çorba kaynardı ocakta,
içinde sadece sebze değil,
bekleyiş de olurdu.
Kapı gıcırdasa başını kaldırırdın,
ben gelmesem bile.
Şimdi kimse kapıyı benim için dinlemiyor anne.
Zaman geçiyor diyorlar,
yalan.
Zaman geçmiyor,
üstümden yürüyor.
Her adımında sen biraz daha uzağa düşüyorsun.
Oysa hasret mesafe değilmiş,
aynı göğe bakıp aynı duayı edememekmiş.
Anne,
bir mezar taşına sığmayacak kadar büyüksün.
Toprak seni almadı,
beni emanet aldı.
Ne zaman yorulsam,
içimde senin dizlerine yaslanan bir çocuk ağlıyor.
Kimse görmüyor,
ama her şey sırılsıklam.
Bazen diyorum ki,
bir kez daha kız,
bir kez daha uyar.
Hatta sus…
Yeter ki var ol.
İnsan en çok sesi kesilen sevgilere geç kalıyor.
Anne,
hasretin bana bir şey öğretti:
Dua, sesle değil yoklukla edilir.
Ben her gece sustukça,
sen daha çok duyuluyorsun.
Eğer bir gün bu dünya biterse,
bil ki ben seni ararken bitirmişimdir.
Çünkü anne,
insan cenneti önce annesinde kaybeder.
