Kalbim yaralıydı. Bu nedenle kaçırdığım güzellikler oldu. Örneğin, sonbaharda
yaprakların sarısını ve kırmızısını gördüm. Masmavi bir sonbahar göğüne uzanan dallar
arasından parlayan güneşe baktım. İçim aydınlandı ama şarkısı çalmadı içimde. Kelimeler
dökülmedi dilimden, serenat yapmadım doğaya. Fotoğrafını çeksem de istediğim gibi değildi.
Kalbim yaralıydı derinden.
Bayramları kaçırdım, şenliği çınlamadı yüreğimde. Çocuk ben sevinemedim gerçekten.
Balonlar, bayraklar, çiçekler asıldı evlere, balkonlara, sokaklara. Işık ışık oldu her yan, içim
kapkara. Gülümseyen yüzlere eşlik ettim mi, edemedim içten. Kalbim yaralıydı.
Koskoca bir yaz geçti benden. Denizler ve yollar; dalgalar içinde çırpınmalar, asfaltlar
boyunca ulaşmalar. Yazamadım şiirini mevsimlerin. Yolun ve yolculukların. Sonunda
kavuşmak olan her şey aydınlıktı, parlıyordu tüm görkemiyle. Isıtıyordu güneş. Zindanıma
varamıyordu ısı ve ışık. Soğuktu, buz gibiydi; donuyordum, kör olmuştum. Kalbim yaralıydı.
Zamansız kaldı evren, yitirdi buğusunu salkımlar. Eski diller çözüldü, dile geldi.
Milattan bu yana çağıl çağıldı o ırmak. Bana akmıyordu. Almıyordu beni içine. Yarım kaldı
kitaplar, yazamadım romanını ırmağın ve serinliğin. Kavrulmuştu dünya. Her şey kayboldu.
Sonsuza karıştı ve bitti. Söz sustu.
Kalbim yaralıydı.
