Gökyüzü, maviliğine sığdıramadı içimizdeki hüznü.
O gün, toprak üzerine düşen hüznü taşıyamadı.
Yapraklar karardı o kasım sabahı.
Rüzgâr bile hevessizdi, usulca dokundu dallara.
Hangi gökyüzü doldurabilir gözlerinin bıraktığı maviliği?
Hangi ufuk gösterir bize senin çizdiğin yolu?
Toprak örtemedi senden kalan aydınlık yarınları.
Zaman geçse de kaybolmaz izin, ışık olur yarınlara.
Sensizliğin acısıyla susar bazen kelimeler,
Sensiz kaldığımız yollarda rehberdir fikirlerin.
Çizdiğin yolda yankılanır geleceğe yürüyen adımlarımız.
Çünkü sen, bir milletin hafızasındaki sonsuz bir izsin.
