YAĞMUR
Yağıyor.
Sabahtan beri.
Çıldırtıyor insanı.
Umutsuzca tıkıldım
dört duvar arasında,
yok bir dost,
yok bir ses,
Nefret ettiklerim bile
yok.
Yağıyor. Günlerden beri…
Aklını kaçırmış bir dal
vuruyor deli gibi
cama.
Boğuyor insanı.
Sıkıyor beni
bu karanlık ve gizem.
Yağıyor. Yıllardan beri.
Ve insanın, biraz güneş,
bir umut, bir sıcak esinti,
iki mavi göz ile
sarı bukleler göresi geliyor.

