Durgun bir su yüzeyinde,
Geride kalan kendimi
Görmeye çabalarken buldum yine.
Bu dünyada yaşamak istiyorsan,
Sessiz ve durgun olmak bir zaruret hali!
Sen,
Beni benimle tanıştıran birisin sahi.
Sessizliği bozduran
ve devindiren bir mevsimi.
Henüz doğmamış bir şiirimi,
Hece hece okudukça sen,
Uykusu kaçan geceyle oturmuştuk sahilde.
Yalnızlığa daha güvenli bir mertebe addetmişim,
Halbuki,
O da kırılgan…
ve içe doğru bükülebilen cinsten.
Kendime tahammül edemediğim zamanlar varken üstelik…
-neden diye sormadığım bir cumartesi bugün-
Sükûn bulmuştum ki,
Hatırladım:
Sessiz ve durgun olmak bir zaruret hali değilmiş senden sonra.
