I. Kısm-ı Kadim: Dağların Doğurduğu Ufuk
Zamanın etini kemiğinden ayırdı o ilk rüzgâr,
Henüz ne mermer vardı tapınaklar için, ne de harç.
Yalnızca kaya vardı, dilsiz ve mağrur bir kederle göğe bakan.
İşte oradaydın, Frigya’nın rüzgârla oyulmuş o sert göğsünde,
Adın henüz alfabelerin dar ceketine sığdırılmamıştı.
Sen, dağların kalbinden sızan o ilk yeşil sızıntı,
Sen, taşın içindeki o uykusuz ve derin hafıza.
İki yanına diz çökmüş aslanların yelesinde gezinirken parmakların,
Evcilleşiyordu zaman, ehlileşiyordu insanın o çiğ korkusu.
Çünkü bilirdi kükreyen nehirler ve vahşi pençeler:
Senin rahminde başlardı düzen, senin öfkende biterdi her nizam.
Biz, avucunda çamurla oynayan o şaşkın çocuklar,
Sana baktıkça anladık: Doğmak, bir toprağın rüyasına uyanmaktı.
II. Kısm-ı Bereket: Narın Gizli Geometrisi
Bak, kabuğunu çatlatıyor karanlıkta unuttuğumuz o tohum,
Bir buğday tanesinde milyarlarca insanın doymak bilmez iştahı.
Sen ki göğsünden emzirdin nehirleri, ovaları, çatakları;
Gılgamış’ın aradığı o ölümsüzlük, senin toprağa düşen terindi aslında.
Bir kadının doğururken çıkardığı o kutsal ve kanlı ses,
Senin neolitik çağdan beri susmayan yankındı, duyduk.
Biz ne zaman unuttuk narın içindeki o nizami mimariyi?
Ne zaman bıraktık kerpiç evlerin o sıcak, anaç kokusunu?
Şimdi gökdelenlerin soğuk iğneleriyle dikmeye çalışıyoruz gökyüzünü,
Oysa tabanlarımız basmıyor artık o şifalı çamura.
Yine de sen, ey Magna Mater, ey dipsiz kuyu,
Kırılan her dalı, dökülen her kuru yaprağı
Yeni bir baharın şafağıyla emziriyorsun gizlice.
III. Kısm-ı Devran: Ölümün ve Yaşamın Çarkı
Bir yanın doğum sancısı, taze süt kokusu ve tomurcuk;
Bir yanın sonbahar ayazı, çürüme ve kara toprak.
Anladık ki Kibele; ölmek, senin bağrında dinlenmekmiş sadece.
Sen hem beşiği sallayan el, hem mezarı kazan küreksin.
Zamanın o doğrusal levhasını büküp bir çembere çeviren,
Bizi her mevsim yeniden başlatan o muazzam döngüsün.
Tapınaklarının kireç taşları ufalandı belki,
Sana sunulan adaklar çoktan karıştı nehir yataklarına.
Ama ne zaman bir köylü eli değse toprağın sıcak tenine,
Ne zaman bir kadın dik dursa haksızlığın karşısında,
Ve ne zaman bir aslan gururla baksa çöken karanlığa;
Oradasın.
Heykellerinden taşan o dilsiz azametle,
Tarihin sökülen dikişlerini dikiyorsun sabırla.
IV. Hitam: Toprağın Dönüşü
Şimdi dinle kalbimin etindeki o mağara uğultusunu,
Sana bir kök gibi bağlanmaya geldi bu asi dil.
Plastiğin, betonun ve demirin yorucu gürültüsü bittiğinde,
Geriye sadece senin o kadim, derin nefesin kalacak.
Çünkü biz ne kadar uzağa kaçarsak kaçalım,
Sonunda senin o kara toprağına düşecek gölgemiz.
Uyu ey ana, uyu ve uyan yeniden,
Kibele, senin adın geçince,
Suskun taşlar bile başlıyor yeniden zikretmeye.
