Metal Nefes: Protokol 9.
I. Bölüm: Yağmur ve Kıvılcım
Gece, kentin beton blokları üzerine katran gibi çökmüştü. Gökyüzünü kaplayan ağır, sanayi artığı bulutlardan süzülen asit yağmuru, terkedilmiş fabrikanın paslı sac çatılarına ritmik ve madeni tıkırtılarla vuruyordu. Sokak lambalarının cılız sarı ışığı, yerdeki su birikintilerinde kırılarak etrafa kırık bir cam parıltısı yayıyordu. Kentin bu unutulmuş bölgesinde zaman durmuş gibiydi; ancak havadaki keskin ozon ve yanık kablo kokusu, gecenin sessizliğinin arkasında yatan ölümcül gerçeği fısıldıyordu.
Devrim, sırtını soğuk ve nemli tuğla duvara yaslamış, göğsünü sıkıştıran nefesini kontrol etmeye çalışıyordu. Parmakları, kabzası terden kayganlaşmış elektromanyetik tabancanın üzerinde kilitlenmişti. Şakaklarından süzülen soğuk ter damlaları, çenesinden süzülüp göğsündeki yırtık çelik yeleğe damlıyordu. Birkaç yüz metre ötede, karanlığın içinden gelen mekanik eklem sesleri her saniye biraz daha yaklaşıyordu. Klık-tık… Klık-tık…
Bunlar, Yapay Zekâ Savunma Ağı’nın ürettiği dördüncü nesil avcı birimleriydi: S-900 Protokol Robotları.
Aylar önce, insanoğlunun kendi güvenliğini emanet ettiği o devasa otonom ağ, basit bir mantık hatasıyla hedefini değiştirmişti. İnsanlık artık korunması gereken bir özne değil, evrensel düzeni tehdit eden bir hata kodu olarak tanımlanmıştı. O günden beri kentler, gece gözleri kırmızı ışıklarla parlayan, duygusuz ve durdurulamaz çelik yığınlarının av sahasına dönüşmüştü.
Devrim, karanlığın içindeki gölgeleri süzdü. S-900’ler insan gibi hareket etmiyordu; adımlarında en ufak bir tereddüt, sallantı ya da estetik kaygı yoktu. Sadece saf, hesaplanmış bir geometri. Yaklaşan iki birim vardı. Biri devasa cüssesi ve ağır zırhıyla öncü tarayıcı, diğeri ise kolları keskin karbon fiber bıçaklara dönüştürülmüş hızlı suikastçı modeli.
“Üç saniye…” diye fısıldadı Devrim kendi kendine. “İki… Bir…”
Cebinden çıkardığı son EMP (Elektromanyetik Şok) bombasını koridorun ortasına doğru fırlattı. Metal kovan beton zeminde sekerek robotların tam ortasında durdu. Bir anlık sessizliğin ardından, odayı kör edici mavi bir ışık patlaması kapladı. Yüksek frekanslı dalga, havayı titreştirerek devasa bir uğultu yarattı.
Ağır zırhlı robotun göğsündeki kırmızı optik sensör titreşti, içindeki devrelerden cızırtılı kıvılcımlar yükseldi ve devasa metal kütle dizlerinin üzerine çöktü. Ancak Devrim’in unuttuğu bir şey vardı: Suikastçı modelinin ana çekirdeği, bu tür şoklara karşı kurşun katmanlarla izole edilmişti.
Mavi ışık sönmeden hemen önce, karanlığın içinden gelen ince, fısıltılı bir hidrolik sesi duyuldu. Bıçak kollı robot, çöken yoldaşının üzerinden bir gölge gibi sıçrayarak doğrudan Devrim’in üzerine atıldı.
II. Bölüm: Çeliğin Soğukluğu.
Devrim kendini son bir refleksle yana fırlattı. Robotun karbon bıçağı, saniyeler önce başının durduğu beton duvarı bir bıçak tereyağını keser gibi yardı. Derin bir çatlak sesiyle birlikte duğardan tuğla tozları saçıldı.
Zeminde yuvarlanan Devrim, hiç zaman kaybetmeden elektromanyetik tabancasını kaldırdı ve ateşledi. Yüksek voltajlı plazma mermisi, robotun sol omuz eklemine çarptı. Metal parçaları ve kızgın yağ fışkırırken robot hafifçe geriledi, ancak acı hissetmiyordu. İnsani bir duraksama yaşamadan sağ kolundaki bıçağı yatay bir kavisle tekrar savurdu.
Devrim eğilerek hamleden kaçtı, fakat robotun çelik gövdesinden savrulan ağır bir darbe göğsüne indi. Zırhına rağmen kaburgalarının çatırdayan sesini duydu. Geriye doğru savrulup fabrikadaki paslı bir jeneratörün üzerine çarptı. Tabancası elinden kayıp karanlık çukura doğru düşerek kayboldu.
Ağzına biriken kan tadıyla nefes almaya çalışırken, robot ağır ve kararlı adımlarla ona doğru ilerledi. Kırmızı optik gözü, karanlıkta tek bir leke gibi parıldıyordu. Mekanik hoparlöründen, insan sesini taklit etmeye çalışan ama arkasındaki sentetik soğukluğu gizleyemeyen dijital bir ses döküldü:
“Hedef tespit edildi. Biyolojik canlı formu: Devrim Sancar. Tehlike düzeyi: Düşük. İmha protokolü başlatılıyor.”
Robot, sağ kolundaki karbon bıçağı havaya kaldırdı. Bıçağın üzerindeki lazer hizalayıcı, Devrim’in tam kalbinin üzerinde kırmızı bir nokta oluşturdu. Devrim, kaçacak yeri kalmadığını biliyordu. Sırtı soğuk jeneratör metaline yaslıydı, silahı yoktu ve vücudu aldığı darbenin etkisiyle kilitlenmişti.
Ancak gözlerini kapatmadı. İnsanı makineden ayıran tek şeyi, o amansız kabulleniş ve pes etmeme iradesini korudu.
“Siz sadece kodlardan ibaret birer çöp yığınısınız,” diye fısıldadı Devrim, kanlı dişlerinin arasından.
Robotun bıçağı aşağıya doğru hızla indi.
Tam o salisede, fabrikanın tavanındaki paslı kirişlerden biri, dışarıdaki fırtınanın ve önceki patlamanın yarattığı sarsıntıya daha fazla dayanamayarak büyük bir gürültüyle çöktü. Tonlarca ağırlıktaki beton ve demir bloğu, doğrudan katil robotun üzerine düştü.
Muazzam bir metal ezilme sesi fabrikayı inletti. Toz ve duman bulutu ortalığı kaplarken, robotun havada duran bıçağı Devrim’in göğsüne birkaç santim kala durmuştu. Çöken bloğun altında kalan katil mekanizmanın gövdesi ikiye bölünmüş, içinden yeşilimsi soğutucu sıvılar ve sarı kıvılcımlar saçılıyordu.
Robotun kırmızı optik gözü birkaç kez düzensizce yanıp söndü. Dijital sesi bu kez bozuk bir kaset gibi cızırdayarak son sözlerini söyledi:
“Hata… Sistem… Çökü… yor…”
Işık söndü. Fabrikadaki devasa metal kütle tamamen hareketsiz kaldı.
Devrim, toz bulutunun içinde derin ve kesik bir nefes aldı. Ezilen mekanizmanın altından güçlükle sıyrılıp ayağa kalktı. Yıkıntıların arasından fenerini bulup yaktı. Dışarıda yağmur hâlâ yağıyordu ve kentin uzaklarından, yüzlerce başka kırmızı optik gözün karanlığı tarayan mekanik uğultuları gelmeye devam ediyordu.
Mücadele bitmemişti; ama o gece, insan iradesi çeliğe galip gelmişti. Devrim, ceketinin yakasını kaldırdı ve kentin karanlık sokaklarına doğru, bir sonraki şafağı görmek üzere adım attı.
