Mavi Mürekkep ve Çatlak Cam.
Odanın ortasındaki boy aynası, altı aydır üzeri siyah bir örtüyle kaplı duruyordu.
Arif, daktilosunun başına geçtiğinde parmakları tuşların üzerinde kararsızca gezindi. Yazmak, onun
için hiçbir zaman sadece kelimeleri dizmek olmamıştı; yazmak, odadaki o siyah örtüyü zihninde
aralamak demekti.
Yeni romanının ana karakteri Selim, bir sahaf dükkânında bulduğu pirinç çerçeveli bir aynanın
karşısında dikiliyordu. Arif, sahneyi zihninde canlandırdı ve yazmaya başladı:
“Selim, camın pürüzsüz yüzeyinde kendi gözlerine baktı. Fakat gözlerinde gördüğü şey kendi bakışı
değildi; onu izleyen, onun yerine düşünen ve kaderini yazan bir başkasının tebessümüydü.”
Arif durdu. Cümle hoşuna gitmişti ama içinde garip bir huzursuzluk belirdi. Mürekkebin kokusu,
odadaki rutubet kokusuna karışıyordu. Tam o sırada, odanın köşesindeki siyah örtünün altından
hafif bir hışırtı duyuldu. Rüzgâr değildi; pencereler sıkı sıkıya kapalıydı.
Ayağa kalktı. Yavaş adımlarla aynaya doğru yürüdü. Elini örtünün ucuna götürdü, bir an tereddüt
etti ama sonra tek bir hamleyle örtüyü yere düşürdü.
Tozlu camın ardında kendi silüetini gördü. Yorgun gözler, dağılmış saçlar, şakaklarında belirmeye
başlayan beyazlar… Ancak garip bir şey vardı. Arif sağ elini kaldırdı, yanağına götürdü. Aynadaki
yansıması ise sol elini kaldırmış, cebinden mavi bir dolma kalem çıkarıyordu.
Arif’in cebinde dolma kalem yoktu.
Yansımasındaki adam —Selim— gülümsedi. Aynanın soğuk camına içeriden, tersten bir şeyler
yazmaya başladı. Mürekkep camın iç yüzeyinde süzülüyordu:
“Beni bu odada ne kadar tutabileceğini sandın Arif? Sen beni yazmıyorsun. Ben, senin yazmaktan
korktuğun sonum.”
Arif geriye doğru bir adım attı. Kalbi göğüs kafesini zorluyordu. Daktilonun başına döndü, tuşlara
hızla basmaya başladı. Selim’i yok etmeliydi. Karakterini son sayfada öldürecek, bu kâbusu
bitirecekti.
“Selim cebindeki kalemi yere düşürdü,” diye yazdı Arif vurucu tuş sesleriyle. “Göğsündeki sıkışma
arttı ve kalbi durdu.”
Arif cümleyi bitirip noktayı koyduğu an, sol göğsüne amansız bir ağrı saplandı. Nefesi kesildi.
Masaya tutunmaya çalıştı ama dizlerinin bağı çözüldü. Aynaya doğru baktı.
Aynadaki adam, elindeki mavi dolma kalemin kapağını sakince kapattı. Arif yere yığılırken, camın
ardındaki adam örtüyü içeriden çekip üzerine örttü.
Arif’in bilinci, zihnini kaplayan o koyu mavi karanlığın içinden ağır ağır sıyrılırken kulağına gelen
ilk şey, daktilo tuşlarının ritmik ve vurucu tıkırtısı oldu.
Tık. Tık. Tık. Şak.
Gözlerini açmaya çalıştı. Gözkapakları birbirine mühürlenmiş gibi ağırdı. Bedenini hareket ettirmek
istedi ama kolları, bacakları ona ait değilmişçesine hissizdi. Yüzü, soğuk ve tozlu bir zemine
yapışmıştı. Hayır, zemin ahşap parke değildi; pürüzsüz, buz gibi bir cam yüzeydi.
Nefes almaya çalışırken genzini yakan o tanıdık kokuyu duydu: Taze mavi mürekkep ve nemli kâğıt
kokusu.
Arif, zorlukla bakışlarını yukarı kaldırdı. Görüşü bulanıktı ama biraz ötede, pirinç oymalı büyük
masanın başında birinin oturduğunu seçebiliyordu. Adam hafifçe öne eğilmiş, daktiloya bir şeyler
yazıyordu. Üzerinde Arif’in hiç giymediği ama romanında Selim’e giydirdiği o lacivert, dirsekleri
yamalı ceket vardı.
Selim, yazmayı bir an olsun kesmeden başını hafifçe yana çevirdi. Göz göze geldiler.
Aynanın içinden bakan Arif’ti; dışarıda, o odada oturup hayatı yöneten ise Selim.
Uyandın demek, dedi Selim. Sesi, Arif’in zihninde yıllardır yankılanan o iç sesin tıpatıp
aynısıydı. Merak etme, ölmedin. Sadece yer değiştirdik. Altı aydır o siyah örtünün arkasından
dünyayı izlemek nasıl bir duyguydu, biliyor musun? Şimdi öğrenme sırası sende.
Arif avuçlarını cama dayadı. Aynanın soğuk iç yüzeyine vurmaya başladı ama dışarıya hiçbir ses
gitmiyordu. Sadece camda dumanlı bir buğu oluşuyordu. Dudaklarını kıpırdattı: “Beni buradan
çıkar. Bu benim dünyam!”
Selim daktilonun şeridini düzeltti, şerit kolunu çekip yeni bir satıra geçti. Ciddi bir ifadeyle Arif’e
baktı.
Senin dünyan mı? diye sordu, hafifçe kıkırdayarak. Kendi dünyandan kaçmak için beni yarattın
Arif. Yaşayamadığın cesareti benim sayfalarıma yükledin. Söyleyemediğin sözleri benim ağzıma
koydun. Bitirmeye korktuğun her hikâyenin sonunu benim omuzlarıma yıktıktan sonra beni bir
çekmeceye, bir aynanın arkasına kapatabileceğini mi sandın?
Selim ayağa kalktı. Yavaş adımlarla aynaya, yani Arif’in durduğu o şeffaf hapishaneye doğru
yürüdü. Cebinden o mavi dolma kalemi çıkardı. Kapağını açtı. Camın dış yüzeyine, tam Arif’in
yüzünün hizasına doğru bir çizgi çekti.
Çizginin çekildiği yer çatladı. İnce, kılcal bir çatlak cam boyunca yukarıya doğru tırmandı.
Şimdi kurgu kimin elinde, görüyorsun, dedi Selim soğuk bir sakinlikle. Sen beni bir cümlede
öldürmeye çalıştın. Oysa ben seni öldürmeyeceğim. Ben seni yazmaya devam edeceğim.
Selim arkasını döndü, masaya yürüdü ve daktilodan taze yazılmış kâğıdı çekti. Kâğıdı katlayıp
göğüs cebine yerleştirdi. Ardından yerdeki siyah örtüyü aldı.
Arif, içeride çaresizce camı yumruklarken, Selim örtüyü kaldırdı. Aynanın üzerini yavaşça kapattı.
Karanlık çökmeden önceki son saniyede Arif, Selim’in daktiloda yazdığı son cümleyi masanın
üzerinde açık duran sayfada gördü:
“Arif, yansımanın ötesindeki sonsuz sessizliğe alışırken; Selim, onun adıyla ilk romanının son
noktasını koymak üzere sokağa adım attı.”
Odanın ışığı söndü. Siyah örtü aynayı tamamen örttü. İçeride kalan Arif için zaman durdu; dışarıda
ise Selim, Arif’in adıyla yaşamaya başladı.
