Şiir

nerede bıraktığı bilinmezdi hiç karanlığı sessizliğin suretinde gizliydi yürek yangınıydı belki, buz tutmuş acı ne günü vardı, ne gecesi belirsizliğinin...

Derler ya hep adam gibi sevmeli, ‎Boşver lafı da sen kadın gibi sev. ‎Dokunduğun yerde tenim tütmeli, ‎Küllerinden doğmuş yangın gibi...

yaşlar değil , yaşanmışlıklardı büyüten yol bitti dedi şair önce o şehir silindi bakırlığıyla denizine gömülen güneşin O sarı terlikler kayboldu...

Yolun başkalarından farklı olsun Her insanın gittiği yoldan gitme Karanlık olsa bile kendi yolunu seç Bil ki bir aydınlık çıkar...

Hani bir martı kadar hür Ama bir o kadar deniz bağımlısı tutsak Hani insan içinde gayrî ihtiyarî Yaşar ya bir...