Şiir

Bir kahve gibidir yalnızlık Bir cumartesi sabahı uyandığımda Elimde bir fincan kahve, dalmışım mis gibi kokusuna İçime huzurlu bir yalnızlığın...

sarılıp duruyorum durmadan sesinin güzelliğine, sesin yağmurlardan sonra açan güneşe benzer bütün dünyayı sımsıkı kucaklayan.   en dalgın zamanlarımın unutamadığı...

Halk Ekmek sırasındaki adam, elleri nasır, yüzü yorgun. Kim bilir en son ne zaman kendine ait bir şey aldı. Hayat...

Olmaz, henüz değil. Bu kadar erken değil. Bu kadar yorgunken hiç değil. Bir sigara daha yakıyorum, kendimi oyalamak için değil...

  Tınıların içinde bir sessizlik edindim kalbime. Uğraksız bilinmez, korunaklı müzik gibi duru Kendi içimde bir türküydü hislerimden örgülerim. Anlatılmaz...