Şu koskoca dünya suratıma baktığım ayna kadar…
Ben kimim? Kimsesizliğin ta kendisiyim…
Ben kendi rüyalarından bile kovulan adam…
Gürültüden nefret ettiğin halde, bir türlü sessizliği bulamayıp, ruh kanseri olmuş adam…
Bütün güzellikler ya bana uzaktı. Ya da sadece bir fotoğraftı. Dünyaya neden geldiğimi
bilmiyorum. Bir amacım yoktu. Karanlık ve sisli bir yolda yürüyorum. Ne geçmişimden
umudum var. Nede geleceğimden bir umudum vardı.
Hissedebildiğim tek şey yalnızlık…
Yalnızlık öyle bir şey ki bir tarafı sönmeyen ateş, bir tarafı erimeyen buz. Amansız bir
ızdırap. En kuvvetli ağrı kesicinin, en derin uykunun, en kuvvetli zehrin dindiremeyeceği
sonsuz ağrı! Ne tarafa dönsen, ne tarafa koşsan kaçış yok!
“Zaman doldurmak” ben zamanı hiç dolduramadım. Zaman beni öldürüyor!
Ölüm… Belki de bilinmesi gereken tek dizelik şiir…
Ben faili meçhul bir cinayet olarak doğmuşum! Kimsesiz bir ceset olarak, dünya denen
morgda sadece yer kaplıyorum!
Tanrı’nın faili meçhul cinayetiyim…
Hayatım sonsuzluk kadar büyük bir boşluktan oluşuyor… Bu sonsuz boşluğu üç nokta bile
dolduramıyor!
Şimdi yüzüme baktığım aynanın önünde mırıldanıyorum…
Dünyam kanalizasyon olsa bile hayatım bu kadar boktan olamazdı…
