İnsan bazen sevmek ister;
bedeniyle değil ruhuyla.
Dokunarak değil,
hissederek sevmek ister.
Etten kemikten ibaret olan
bedenin ötesinde,
İnsanı insan yapan yerden…
Bazen kelimeler yetmez,
susarak sevmek ister insan.
Bazen de sessizlik zor gelir,
haykırarak sevmek ister.
Bir sokak lambasının altında,
bir sokak başında;
gecenin en zifiri karanlığında
ya da sabahın şafağında,
sevmek, ister insan.
Yağmur yağarken, ıslanarak
Güneş içten içe parladığında,
yanacağını bile bile,
sevmek, ister insan.
Bahanesiz sevmek ister insan,
masumca, sebepsizce…
insanlığın ilk hali gibi;
tüm çıplaklığıyla, sevmek ister.
Utanmadan haykırarak,
Bazen de susarak
“seni seviyorum” demek ister sevgiliye
“Bir çocuğun yokuş aşağı koşması gibi
seni düşünmek,
içimde biraz o heyecan,
biraz da düşecekmiş korkusu “der Cemal Süreya.
Bende sevmek isterim seni,
Cemal Süreya misali;
içimde biraz o heyecan,
biraz da o korkuyla…
