İÇİMİZDEKİ KIRIKLARIN DİLİ
İnsan, dışarıdan bakıldığında çoğunlukla bir bütünmüş gibi görünür. Yürürken, konuşurken, gülerken… Her şey yerli yerinde gibi. Oysa bu bütünlük bir araya getirilen kırık parçalardan ibarettir. Her insanın içinde gizlenmiş çatlaklar vardır. Çocukluktan kalan bir eksiklikte olabilir bu, hüzünlü bir aşkın hikayesi veya söylenmemiş sözlerin ağırlığında kendini gösteren bir pişmanlık…
Bu kırıklar ilk anda zayıflık gibi görünse de yaşanılanların derin izlerini taşır ve zamanla insan gücünü bunlardan alarak hayatına devam eder. Bir kalbin kırılması gerçekten sevmenin işaretidir, hayal kırıklığına uğramak gerçekten umut etmenin…
Bu kırıklar zihnimizde beliren anılarda; bazen bir sözle, belki bir bakışla veya bir vedanın yankısıyla gösterir kendini. Ve her şeye rağmen güçlü bir görünüşle yokmuş gibi yolumuza devam etmeyi öğreniriz.
Kırıklar asla bir zayıflık olarak değerlendirilmemeli, onlar sayesinde derinleşir, daha anlayışlı ve daha gerçek bir insana dönüşürüz. Başkalarının bakışından, dilinden ve sessizliğinden onların ne hissettiklerini daha kolay anlar hale geliriz.
Bir anlık bakışta, bir şarkıda, tanıdık gelen bir seste, belki özlemini çektiğimiz bir kokunun varlığında bir anda geçmişe gideriz. Kırıkların varlığı hep hatırlatır kendini. Bazen bu kırıkları görmezden geliriz, unutmak isteriz ama onları hep içimizde taşıdığımızı anlar ve onlarla yüzleşerek kendimize biraz daha yaklaşırız.
Daha derin düşünmek, sabırlı olmayı öğrenmek, daha az insanları yargılamayı öğrenmek hep bu kırıklar sayesindedir. Kendi yaralarımızdan yola çıkarak insanların da yaralarını fark etmeyi öğreniriz. Çünkü düşünen, sorgulayan ve anlayan birine dönüşürüz. Sahip olduğumuz bu derinlik daima bize güç verir.
Zamanla anlarız ki, gerçek bütünlüğü yakalayabilmenin yolu; kırıklarını bir eksiklik veya kayıp olarak görmekte değil, onlarla beraber var olabildiğini fark etmekte saklıdır. Çünkü içimizdeki kırıklar bizi bölmez, tam aksine bizi tamamlar.
Hayat çoğu zaman insanı hazırlıksız yakalar. Her şey yolundaymış gibi baktığın bir anda tamamen dengeni altüst edebilir. Bu bazen bir sözdür, bir kayıp, belki yaşadığın bir hayal kırıklığı…
Ne olursa olsun kırıldığımız yerler saf ve gerçek benliğimizin en açık işaretleridir. Bu bize güç verir ve kendimizi yeniden şekillendirme fırsatını bulmamızı ve kendimizi yeniden dönüştürmemizi sağlar. Bu durum kendi gerçeğimizi kolayca görmemizi sağlayan bir ışığın içimizde yol almasına benzer.
Bir insanın kalbi ne kadar yara aldıysa, o ölçüde genişler. Yaralarımıza sahip çıktığımız kadar olgunlaşırız bu hayatta. Bazı yaralar iyileşmez belki ama hatırlandıkça insana farkındalık katar.
Hiçbir insanın ruhu kusursuz bir yapıda değildir. Her insanın ruhunda taşıdığı derin yaralar mutlaka vardır. Dışarıdan bakıldığında bir insanın mükemmel olduğunu düşünmek o insanın gerçeğinden giderek uzaklaşmak demektir. Her gülüşün ardında bir hikaye, her bakışın ardında bir giz ve her sessizliğin ardında bir çığlık yatıyor olabilir.
Güçlü görünen her insan, aslında kendi içindeki kırıkların diliyle ruhundaki yaraları haykıran bir insandan başkası değildir. Bu anlamı görmek benzer bir yaraya sahip olan her insan için ortak bir kaderdir.
İçimizde taşıdığımız kırıklar, bize hep bir şey anlatır. Belki bir eksikliği, belki adını koyamadığımız bir sızıyı, yarım kalmış bir hikayeyi veya içimizde büyüyen boşluğu… Bununla yüzleştiğimizde daha özgür hisseder ve bunun bilincine varmanın sevincine kapı aralarız.
İçimizde taşıdığımız kırıklar, sessiz bir dille konuşur. Belki bir söz, bir anı, bir karşılaşmayla çıkar karşımıza… İşte o an, kendimize biraz daha yaklaşırız.
Daha sessiz, daha derin ve belki biraz daha yorgun hissederiz, ama daha gerçek yaşadığımızı anlarız.
Ve zamanla insan şunu anlar: olgunluk, içinde birikenlerin dışarıya taşmasındadır. Sessiz ve usuldan akarken gözyaşların…
