Üretmekten Korkma
“Yapamazsın,” dediler.
İlk başta sessiz kaldı. Sonra “Bundan bir şey olmaz,” dediler. “Boşuna uğraşıyorsun. Senin yaptığını kim beğenecek?”
Her cümle, hevesinden küçük bir parça koparıyordu. Bir akşam masasının başında otururken yarım bıraktığı işlerine baktı. Yazdığı sayfalar, aldığı notlar, kimseye göstermeye cesaret edemediği fikirler…
Bir an hepsini çöpe atmayı düşündü.
Sonra yerde duran buruşturulmuş bir kâğıdı aldı. Aylar önce kendine tek bir cümle yazmıştı:
“Düşersen kalk. Olmazsa yeniden yap.”
O gece yeniden başladı.
İlk yaptığı güzel olmadı. İkincisi de. Üçüncüsünde yine hata yaptı. Bazen yoruldu, bazen gerçekten yapamayacağına inandı. Ama her seferinde masasına geri döndü. Çünkü zamanla şunu öğrendi: Üretmek, her seferinde kusursuz bir şey ortaya çıkarmak değildi. Üretmek; korkarken de devam etmekti.
Bir gün, yıllar önce ona “Yapamazsın,” diyenlerden biri yaptığı işe uzun uzun baktı.
“Bunu gerçekten sen mi yaptın?” diye sordu.
Gülümsedi.
“Evet.”
“Nasıl başardın?”
Cevabı çok kısaydı:
“Bırakmadım.”
Çünkü insanlar sen daha yolun başındayken sonucunu görmek ister. İlk adımına bakıp sonunu tahmin ederler. Düştüğünde “Söylemiştim,” derler. Oysa bilmezler ki bazı insanlar düşe kalka yürümeyi öğrenir.
Bu yüzden üretmekten korkma.
Yaz. Çiz. Düşün. Tasarla. Başla. Yanlış yap. Sil ve yeniden yap.
Kimse alkışlamasa da üret.
“Olmaz,” deseler de üret.
Düştüğünde biraz canın acısın, ama sonra yeniden ayağa kalk.
Çünkü bir gün dönüp arkana baktığında seni başarıya götüren şeyin hiç düşmemek olmadığını anlayacaksın.
Her düştüğünde bir daha kalkmış olmanmış.
